Vrij van Zegel

Deze week stapten twee volwassen mannen uit het leven. Ze kenden elkaar niet, kwamen elk uit een ander land – de ene uit Brazilië, de andere uit Kameroen -, spraken een andere taal, hadden een andere cultuur en een verschillend verleden. Toch hebben ze ook veel gemeen. Bijvoorbeeld dat er voor hen geen toekomst meer is.

Allebei droomden ze ooit van een goed, misschien een beter, leven. Allebei waren ze iemands zoon, iemands broer, iemands geliefde, iemands vader. Allebei waren ze een mens die recht heeft op Rechten die door duurbetaalde zwanslappen ooit in Genève beloofd werden, maar – zo gewiekst zijn die oplichters wel – nooit afdwingbaar werden gemaakt.

Hoewel de ene zich ernstig verwondde en ’s anderendaags daaraan overleed, en de andere zich met beddenlakens in een isoleercel opknoopte en pas veel later dood gevonden werd, mogen we hier niet van ‘zelfmoord’ spreken.

Hun motief was geen ijdelheid, waarvoor sommigen met luid getoeter en een ongepast oesterfeest, bijgewoond door amorele prominenten, uit het leven stappen.

Zij waren slachtoffer van dezelfde ‘bende’. De bende die ons voorhoudt de maatschappelijke problemen te zullen oplossen met studies allerhande, veel geblaat, veel te veel subsidies, gepamper, gelul en gezever. De bende, die helemaal niets oplost van problemen, maar zélf het probleem is.

De toepassing van een nieuw computerprogramma is zoals de geboorte van een kind. Je bent er blij mee, het leeft, maar in ’t begin heb je er nog behoorlijk omkijken naar. Hoe het zich later ontwikkelt, blijft afwachten.

Toen we Eulalie, de naam van ons nieuw computerprogramma, vorige maand installeerden, wisten we dat we elke seconde moesten alert blijven. Niet zozeer omdat de techniek ons zou parten spelen, want die was voldoende getest en de kinderziekten waren eruit. Voor onze klanten, de lezers van AchterhetNieuws, zou het echter een hele omschakeling betekenen.

Enkele lezers geraakten bijvoorbeeld niet door de registratieprocedure. Voor hen schreven we dan een heel eenvoudig te begrijpen handleiding, sommigen belden we persoonlijk op om hen stap-na-stap te begeleiden.

Ondertussen beseft iedereen dat AchterhetNieuws lezen poepsimpel is.

Alleen, tja… het stiekem doorsturen naar niet-betalende lezers wordt nu een stuk moeilijker, zoniet onmogelijk. Dat was natuurlijk onze bedoeling. Het verklaart ook meteen de scheldtirade van twee lezers die tegelijk hun abonnement opzegden. Of van een hoofdredacteur van een krant die zijn abonnement stopzet omdat hij gelijk waar, op gelijk welke pc of laptop, AchterhetNieuws wil kunnen lezen. Voor hem is gebruiksgemak dus duidelijk belangrijker dan de inhoud. Maar dat merkten we aan z’n eigen krant al. Hoewel, zélfs gebruiksgemak…?
Hij zegt er natuurlijk niet bij dat hij zijn hele directie en redactie voor hetzelfde geld liet meelezen… Alsof we dat niet wisten!

De andere abonnees genieten daarentegen onze volle waardering omdat ze heel bewust hun steentje bijdragen tot een vrije(re) pers in Vlaanderen. Opvallend zelfs, hoeveel van hen ons aanmoedigden voor de nieuwe aanpak, zelfs als het voor hen even geduldig aanpassen was.

De opvallende toename van het aantal abonnees de voorbije maand (en hopelijk blijft dit nog even voortduren) is voor ons zowel een morele stimulans als een financiële armslag om nog dieper te graven en nog meer nieuws te brengen.

Zo werken we op dit ogenblik aan de visuele verfijning van onze webstek, een betere illustratie van de artikels, een dynamischere lay-out én een rubriek waarin we zowat elke dag actuele medianieuwtjes zullen brengen. Daardoor blijft AchterhetNieuws niet alleen een ‘maandelijks magazine’, het wordt ook een vinger aan de pols die heet van de naald kan informeren. ‘In real time’, zoals dat heet én in het internettijdperk hoort.

Ondanks dit alles, de toepassing van Eulalie en de voorbereiding van nieuwe initiatieven, hebben we toch alweer een sterk nummer bij mekaar geschreven.

Hieronder een samenvatting van de artikels.

Er was een tijd dat journalisten een bonus kregen als ze met een primeur kwamen. Er was een tijd, die nog niet helemaal voorbij is, dat journalisten op een of andere manier ruimschoots vergoed werden om een bepaald soort nieuws niét te brengen.

Vandaag is het hek van de dam: niet de journalisten bepalen meer wat nieuws is, maar marketingmensen voeren gewapenderhand het beleid van een redactie.

Ik zeg dit niet smalend met een knipoog naar een hoofdredacteur die de titel ‘Marketeer van het Jaar’ kreeg toebedeeld. Dat een journalist die titel krijgt, heeft mij nooit gestoord. Want waar begint marketing? Met een goed product in de juiste markt te zetten, toch? Elke goede journalist is immers de beste marketeer voor zijn medium!

Neen, ik heb het o.a. over de broer van een Bekende Vlaming die op het Antwerpse Zuid een feestzaal runt en zich permitteert van brullend de redactie van Gazet van Antwerpen binnen te stormen en redactrice Martine Cuyt de huid vol te schelden en te bedreigen omdat ze volgens hem niet genoeg (gratis) redactionele aandacht aan zijn winkel besteedt. Ik heb het ook over mensen met louter commerciële belangen die daarvoor sport of kunst of politiek misbruiken, en die onomwonden dicteren wat journalisten wel en niet mogen brengen en wanneer ze dat moeten doen.

Een recent voorbeeld is een nieuwe plaat van een Antwerpse straatzanger. Akkoord, de plaat wordt internationaal uitgebracht en de man schijnt succesrijk te zijn. Maar laten we ons daar niet door verblinden!
Als een grote platenmaatschappij haar promotiemachine op volle toeren laat draaien, maak je iedereen beroemd. Getuige daarvan zijn de Britney Spears’, de Paris Hiltons en de Betty ‘Big Brother’ Boobs van deze wereld.

De laatste dagen dwalen er nogal wat schijnbaar onsamenhangende beelden door mijn hoofd.

Ik denk o.a. geregeld aan de Sprookjes van Lafontaine. Aan de Raaf die zich liet verleiden tot iets waartoe ze niet in staat was en zo haar eten liet wegroven. Aan de populaire variante die we daarop maakten, dat je je mond moet dicht houden als je tot over je oren in de str… zit.

Ik denk ook wel eens aan een blitzbezoek dat ik in 1994 bracht aan het pas gescheiden Tsjechië en Slovakije. Midden in de nacht en in de gutsende regen stond ik aan het hutje dat de grenspolitie herbergde in het Duitse grensdorpje Waltwilder. Ik had mijn internationaal paspoort vergeten en mocht het land niet binnen. De communisten waren verdreven, de muur was neergehaald, maar de geest van de bezetter hing er nog achter het behang. Voor 10 Deutsche Mark werd het zaakje geregeld. Dat was minder dan wat ik in die tijd bij ons voor een paspoort betaalde. Het land had weinig te bieden aan het Westen omdat het zich nog volledig moest herstellen van de puinhoop die het socialisme er achter had gelaten, maar met genoeg lef en trots zou het hen zeker lukken.

Ik denk eveneens aan het Vlaanderen van Gwijde van Dampierre. Een landstreek waar het goed wonen en leven was, waar de lakennijverheid bloeide en de gilden groeiden. Maar waar de armere buurlanden gewapenderhand hun voordeel kwamen halen. Ieder leverde inspanning volgens eigen bekwaamheid: de ene werkte, de andere roofde.

Ik denk aan het Vlaanderen van vandaag. Aan Wallonië dat steeds meer eist en steeds luider brult, naarmate het minder betekent.

Ik denk ook terug aan een banket, vele jaren geleden. Mijn tafelgenoot was een hooggewaardeerd orthopedisch chirurg, een uitstekend rugbyspeler én bovendien Olympisch wereldkampioen in de zeilsport. Bovendien was hij een minzaam man. Je voelde dat hij erg rechtlijnig, gedisciplineerd en desnoods keihard kon zijn. Hard maar correct. We luisterden naar de muziek van Walter Boeykens en naar Manu Verreth die een kerstverhaal vertelde, en ik voelde zijn ontroering bij zoveel schoonheid.

Vanwaar al deze losse gedachten? En wat hebben ze met elkaar te maken?