Bedrogen bij het leven

Enkele voorbeelden:

LETERME-VERHOFSTADT

Na een strategisch pokerspelletje en het opbouwen van een spanningsboog, zegt Yves Leterme op een zondagochtend wat iedereen al lang wist: hij zal de senaatslijst trekken en als hij voldoende kiezers achter zich krijgt, heeft hij interesse voor de federale regering. Dat hij premier wil worden, blijft hij ontkennen. Vlaanderen eerst! Desnoods vanuit het Brusselse buitenland, maar toch…

De verklaring krijgt zoveel media-aandacht dat het congres van Open VLD, dat diezelfde zondag op wandelafstand van Leterme plaats had, nauwelijks nog aan bod komt in de media.

Verhofstadt is woedend. Wie Verhofstadt kent, weet hoe woedend hij kan zijn. Maar hij is ook een door de wol geverfd politicus. Dus probeert hij de meubelen te redden en daagt Leterme uit voor een openbaar debat, tête-à-tête, zoals presidentskandidaten dat in het buitenland doen. Nogal pretentieus en hoog gemikt, maar kom, toen wij klein waren liepen we ook rond met een chocolade sigaret tussen de lippen om ons in te beelden dat we bij de grote jongens hoorden.

Leterme neemt de uitdaging niet aan. Bang? Laf? Of een andere strategie?

Een maand later staan beiden op gespannen voet tegenover elkaar voor de VTM-camera’s. Verwijten vliegen over en weer, privé-insinuaties worden niet geschuwd, en na afloop kan er zelfs geen hoofdknik of handdruk meer af. Verhofstadt loopt gewoon weg, Leterme haalt de schouders op en gaat ook zijn weg.

Waarom was Leterme echter op z’n eerste weigering terug gekomen? Was hij dat wel? Of werden we met z’n allen voor de zoveelste keer misleid? De afspraak voor het ‘lijsttrekkersdebat’ op VTM was al lang vastgelegd, voor de uitdaging van Verhofstadt!

Het was Verhofstadt die hier een platte streek uithaalde door Leterme zogezegd uit te dagen, terwijl hij op dat ogenblik al wist dat er sowieso een debat tussen hen zou komen.

Leterme was in de hoek gedrumd: als hij op de uitdaging inging, zou Verhofstadt scoren en dat gunde hij hem niet. Het alternatief was, dat Leterme zijn tegenstrever in z’n hemd zou zetten en zeggen: “Maar Guyke toch, wat doe je nu stoer, terwijl je weet dat we zonder elkaar uit te dagen allebei al ingegaan zijn op de vraag van VTM?!”. Zover wilde Leterme niet gaan. Bomen ontmoeten elkaar nooit, maar politici moeten soms nog wel eens door dezelfde deur kunnen.

Dus, in een eerste opwelling maar beter weigeren en hopen dat het klootjesvolk de hele scène een maand later vergeten is.

De inhoud van het debat vind ik zelfs niet belangrijk meer. De manier waarop het debat zelf werd uitgespeeld door de hoofdrolspelers, was je reinste boerenbedrog van de goegemeente. De aandacht werd afgeleid, de beurzen gepikt!

Tweede voorbeeld:

EN AL DIE ANDERE RACISTISCHE MOORDEN?

Op korte tijd kwam onze hele politieke wereld op een hellend vlak. Alles schoof en glibberde. De Decker startte z’n eigen lijst. Kandidaten van het Vlaams Belang verlieten hun partij en steunden De Decker. De lijsttrekker van Open VLD in Antwerpen verklaarde dat de kiezer niet op hem moest rekenen en werd de dag daarop vervangen door zijn voorzitter, die in eigen stad al eens woordbreuk pleegde en momenteel ernstige katten te geselen heeft omdat hem nu de afrekening van stille beloften uit het verleden wordt aangeboden. CD&V laat in de belangrijkste stad van Vlaanderen haar lijst trekken door een fotomodel met wat te drukke bebbel, maar waar we jaren niks van gehoord of gezien hebben. Wanneer de chauvinistische Antwerpenaar geconfronteerd wordt met Bart Somers of Inge Vervotte, dan lacht hij zich te pletter alsof het een komisch duo is. Spirit is al even inhoudsloos als de nar en de gek die er het gezicht van vormen. De Sp-a blijft kampen met de ongeloofwaardigheid en arrogantie waarvoor ze al jaren gekend staat. NVA heeft na het incident De Decker tot nadenken aangezet en overtuigt niet meer de Vlaamse zaak te zullen dienen. Groen is verbleekt tot een transparant nihilisme, dat het altijd al was. In het Vlaams Belang rommelt het even na het vertrek van Verstrepen. Niet zozeer dat ze hem niet kunnen missen, maar omdat hij erg veel weet…

Dit alles maakt het de kiezer niet gemakkelijk. Heeft de kiezer echter een dilemma, dan kiest hij net zoals stromend water altijd de gemakkelijkste weg.

De kans bestaat dus, dat één partij uit de hele paniek best garen zou kunnen spinnen. Al schrijven de kranten dat die partij over haar hoogtepunt heen is en al tonen ‘wetenschappelijke’ peilingen dat zelfs aan.

Na de laatste peiling van De Stemmenkampioen, weten we dat we alleen nog polls mogen geloven die we zelf vervalst hebben.

Toch willen de zichzelf democratisch noemende partijen de stem van de kiezer inpikken. Daarom schakelen ze goochelaars in die met het bekerspel de aandacht moeten afleiden. Dat zijn de media. Op het hoogtepunt van de paniek worden hele tv-uitzendingen en paginagrote feuilletons in de kranten gewijd aan de herdenking van de racistische moorden door Hans Van Themse op een allochtoonse kinderoppas en het Antwerpse kindje waarop ze lette.

Dat deze slachtpartij verwerpelijk is, kan niemand ontkennen. Dat ze moet uitgezocht worden, eerst naar de toerekeningsvatbaarheid van de dader en vervolgens naar zijn motieven, is de plicht van het gerecht dat onze maatschappij tegen zo iemand moet beschermen. Dat de dader nadien hetzij gecolloqueerd moet worden, hetzij (zwaar) gestraft, is zelfs geen onderwerp van discussie.

Maar was die verjaardag zoveel aandacht waard? Is de taschenspieler niet medeplichtig aan de beurzensnijder en even schuldig? Zijn de media, die zich tot dit non-news lieten verleiden, niet even medeplichtig aan de politici die ons straks bestelen? Zijn ze de naam ‘pers’ nog waard, of zijn ze propagandapamfletten van het regime?

Schenken ze evenveel aandacht aan Joe Van Holsbeeck? Aan autochtone slachtoffers die – vaak anoniem – uit louter racistische motieven door allochtonen omgebracht werden?

Of wordt nieuwswaarde gewogen met twee maten en twee gewichten?

Derde voorbeeld:

MAROKKAANS CRAPUUL SCHOPTE GUIDO DE MOOR DOOD

Ik zit gisteren in de wagen en hoor op het radionieuws vermelden dat “voor de correctionele rechtbank van Antwerpen het proces begonnen is over het incident op een lijnbus waarbij een passagier het leven liet”. De dader kan maximum vijf jaar cel krijgen, in werkelijkheid ten hoogste 3 jaar effectief. Volgens de Wet Lejeune komt hij dan na 1 jaar vrij, maar als de voorhechtenis in mindering wordt gebracht, is er over 3 maanden niemand meer veilig op een Antwerpse lijnbus!

De advocaat van de dader mag zelfs komen verklaren dat het slachtoffer het incident had uitgelokt, want die had zijn cliënt bij de keel gegrepen.

Ik zet mijn wagen even aan de kant, stap uit en kots de vangrail onder.

De omschrijving van de feiten is niet alleen demagogisch, ze is bewust leugenachtig om ‘onze beurzen te snijden’. De moord op Guido De Moor was geen busincident waarbij een passagier het leven liet. De daders waren ook geen netjes afgeborstelde, in grijze broek en blauwe blazer geklede, schooljongens die met de bus naar huis reden. Het waren in gevechtssporten getrainde Marokkaanse criminelen die zich niet konden gedragen volgens de regels van onze maatschappij en die zich arrogant boven elke wet voelden. Zij hebben Guido De Moor tot een reactie uitgelokt en toen hij in hun val trapte, hebben ze hem tegen het hoofd geschopt tot hij crepeerde.

Douglas De Coninck, zelfverklaard onderzoeksjournalist, schreef zelfs in Humo na een interview met hun advocaat dat de dader Redouan Seddiki eigenlijk het grootste slachtoffer was, want die had veel pijn aan de nek gehad en Guido De Moor die was alleen maar dood...

Bovendien suggereerde hij (Marc Van De Looverbosch, voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Beroepsjournalisten insinueerde zelf in het ledenblad De Journalist dat De Coninck niet echt een voorbeeld is voor de collega’s) dat De Moor een neo-nazi zou zijn.

De weduwe van De Moor diende hiervoor, en voor andere leugens en de eenzijdigheid van het artikel, klacht in bij de Raad voor de Journalistiek en zij kreeg over de hele lijn gelijk. De Coninck zweeg de uitspraak dood als vermoord en kwam op z’n artikel niet terug.

Ook in Engeland bestaat een Council of Journalism. Wie daar veroordeeld wordt, mag twee jaar alleen nog over bloemschikken schrijven. Na twee veroordelingen komt hij op een blacklist en moet uit het vak verdwijnen. Bij ons beschouwen sommige journalisten veroordelingen door de Raad als een eer en sparen ze op als een trofee. Douglas De Coninck werd al verscheidene keren door de RvdJ veroordeeld en blijft zijn ongecontroleerde vuilspuiterij publiceren.

De advocaat van de Marokkaanse dader die Guido De Moor doodtrapte, is Walter Damen. Hij wordt in Antwerpen een ‘topadvocaat’ genoemd. Hij is tevens erg actief in CD&V-kringen waar hij ooit een incident had omdat hij in de districtsraad van Deurne zetelde terwijl hij in Berchem woonde. Maar vooral zijn houding in die raad riep vragen op en zette veel kwaad bloed, ook in de eigen partij.

Damen vergeet soms de opdracht van een advocaat: het verdedigen van de rechten van zijn cliënt. Dat moet hij doen door er nauwlettend op toe te zien dat de hele procedure eerlijk en correct verloopt. Het is niet de taak van de advocaat om de feiten te verdoezelen, nog minder om ze te manipuleren. Zijn uitspraken, dat zijn cliënt Redouan Siddiki “zwaarder was toegetakeld dan Guido De Moor omdat die jongen wel pijn aan zijn nek had” en dat “hij door De Moor was uitgelokt” (zonder te zeggen op welke degoutante manier Siddiki eerst zelf De Moor had uitgelokt), zijn mensonwaardig en een smet op de Antwerpse balie.

Een van zijn 'truken van de foor' is dat hij zijn cliënt/dader voorstelt als slachtoffer. Een techniek, die hij op kotsmisselijke wijze ook in dit geval toepast. Er loopt trouwens nog een andere zaak in Antwerpen waar hij zijn cliënt na diens veroordeling (!) nog klacht laat indienen tegen... het slachtoffer.

Dat heeft niets meer te maken met het verdedigen van de rechtsbelangen van een burger. Het maakt gewoon deel uit van een maatschappijondermijnend mechanisme waartoe hij zich schaamteloos leent.

Damen is trouwens gekend als ‘marokkanenvriendje’. Heel wat van zijn cliënten komen uit de maghreb en vinden op een of andere manier de weg naar zijn kantoor. Hoe zijn rekeningen betaald worden, is zoals bij veel advocaten onduidelijk. Wordt hij gesponsord door de AEL?

In elk geval, ook hij heeft zijn goochelende medeplichtigen. Damen is namelijk goed bevriend met o.a. journalist Stijn De Koning van Gazet van Antwerpen. Ze worden regelmatig samen gezien in kroegen, op recepties en in CD&V-kringen. Is het dan te verwonderen dat in die krant de heldendaden van de Antwerpse ‘topadvocaat’ steeds in geuren en kleuren, maar wel eenzijdig, beschreven worden?

Ik ben de eerste om toe te geven, dat mensen niet hoeven te weten hoe een weesmeisje in twee gezaagd wordt, hoe een olifant in het niets kan verdwijnen of waar het eitje in het zwarte zakje blijft. Verklaar de truc en de magie is kapot.

Maar als af- en misleiding wordt gebruikt om te ‘beurzensnijden’, moeten we wel weten wie ons bedriegt en hoe dat gebeurt.

Het gebeurt o.a. door te zeggen dat tijdens een ‘incident op een lijnbus in Antwerpen een passagier het leven liet en dat Hans Van Themse, wiens tante op een bepaalde politieke lijst stond, zonder aanleiding een allochtone vrouw en een kindje doodschoot’.

Ja, Hans Van Themse deed dat. Maar de aandacht die dit gebeuren kreeg, staat buiten elke verhouding tot het doodzwijgen van heel veel andere, even erge, feiten.

Guido De Moor werd onschuldig door een getrainde groep Marokkaans straatcrapuul doodgeschopt. Het kan morgen u en mij overkomen.

Een politicus die dat met andere woorden zegt, is een leugenaar.

Zo’n leugen is gelukkig een goede leidraad voor de kiezer: het is de beleidsverklaring voor de volgende legislatuur.

-------------------------

Toen mijn artikel 'Een hele dag stilte' op deze blog verscheen, waren er lezers die niet konden geloven dat dit inside-informatie was, dat het 'stappenplan' wel degelijk georganiseerd was. Volgens hen was het ontsproten aan mijn op sensatie beluste fantasie.

We zijn nu zoveel maanden later. Helaas heeft de actualiteit aangetoond dat mijn informatie klopte. Het stappenplan werd en wórdt tot op de letter gevolgd.

Ik geef toe dat ik geen 'part of the solution' ben, maar ik voel me nog minder 'part of the problem'. Als onafhankelijk journalist signaléér ik alleen maar 'the problem'. Dat is de taak van een journalist.

Wie er zijn ogen voor sluit, bedriegt zichzelf.