Sommigen willen het niet meer geweten hebben, maar het was op initiatief van een zekere Adolf Hitler dat in het Duitse Wolfsburg een autofabriek werd opgericht waar heel veel mensen aan de slag konden om er een goedkope wagen te produceren, zodat elke Duitser zich een auto kon veroorloven. Een wagen voor het volk. Een Volkswagen.

Ondertussen is er veel veranderd. Sinds op het einde van de jaren ’60 eerst de Japanse en enkele jaren later Koreaanse automerken bij ons geïmporteerd werden, bleek de kever van Volkswagen absoluut niet meer betaalbaar voor iedereen. Hij werd in verhouding zelfs een relatief dure wagen.

En de tewerkstelling? Die kunnen we vandaag ook vergeten. Want niemand, die ooit half slapend één les management volgde, gelooft dat er vandaag alleen maar gesaneerd wordt in Vorst. Die herkent meteen de slinkse techniek die erin bestaat de rentabiliteit zodanig te ondermijnen, dat er een alibi ontstaat om binnen de kortste tijd het hele bedrijf te sluiten.

Na Sabena, Renault en Volkswagen wordt het tijd dat we even de emoties opzij schuiven, de tafelspringers hun pervers gebral doen verstommen, en vooral eens eerlijk in eigen boezem kijken.

Ik heb een ongelooflijk, fantastisch, wereldschokkend idee!! Ik verkoop het aan John De Mol en over enkele maanden dicteer ik deze blogstukjes aan een laptop, op mijn yacht ergens in de Caraïben. Ik lig daar dan, gebronsd en gespierd en alleen gekleed in een afschuwelijk lelijke, bloemrijke boxershort. In de ene hand heb ik een frisse cocktail op basis van mango, ananas, kokosmelk en rum, terwijl mijn andere hand de maat van de rumba tikt op de bips van een van de vele hoela-meisjes die er bruingebrand dagelijks mijn aandacht van de wereldproblemen afleiden.

Droom ik nu? Neen, want mijn geweldig idee is de format van een televisieprogramma, dat Big Brother naar de kampvuurnummers verwijst.

Van de Lanotte gisteren in Ter Zake: de voorzitter van een expertencommissie die een objectief energierapport moet afleveren, verdient zijn brood bij Elektrabel; het rapport is op maat van zijn broodheer geschreven.

Is dat dan oplichting, vroeg de journalist. Zo zou Van de Lanotte het niet durven noemen, maar het ruikt er toch naar.

Wat de journalist niet vroeg, was wie juist aan die groep ‘consultants’ opdracht gaf om dat dure rapport te schrijven, of de leden van die commissie vooraf op hun onafhankelijkheid gescreend waren, of alle kosten nu zullen terugbetaald worden omdat het rapport ‘wegens een schijn van partijdigheid’ alleen in de vuilnisbak thuishoort.

De journalist vroeg ook niet om openbaar alle namen te noemen van de stoethaspels die dergelijke onzinnige studies laten opstellen en zeker van degenen die het tegen dikke betaling én met extra eigenbelang schaamteloos doen.

Van de Lanotte zei wel dat de conclusie van het rappoort belachelijk was: het heeft geen zin om de mensen tot minder verbruik aan te sporen, door ze schandalig veel te laten betalen. Die aanpak werkt gewoon niet.

Van de Lanotte is een geleerd man met een hogere status dan ik. Ik ben nooit universiteitsprofessor, partijvoorzitter, minister noch potverteerder van publieke gelden geweest. Ongetwijfeld is hij dus slimmer dan ik. Daarom geloof ik zijn redenering dat kostprijs het verbruik niet altijd beïnvloedt. De ogenschijnlijke logica wordt immers doorkruist door andere factoren zoals noodzakelijke behoefte, verslaving, gewoonte, gemakzucht,…

Maar als Van de Lanotte gelijk heeft, waarom moeten we dan zo onethisch veel betalen voor een liter benzine, als we toch niet minder rijden, of voor een pakje sigaretten als we toch evenveel blijven roken?

Het is toch de bedoeling van de overheid om ons milieu te sparen en te waken over onze gezondheid?

Of niet?

Misschien zegt Van de Lanotte met andere woorden dat de overheid ons gewoon het zuurverdiende geld dat nog niet ‘aan de bron’ werd afgeroomd, op die manier uit de portemonnee wil stelen?

Net voor het weekend bereikten ons de kwartaalcijfers van de verkochte exemplaren van de Belgische dagbladen. Deze juiste cijfers, procentueel vergeleken met de cijfers van vorig kwartaal én met die van hetzelfde derde kwartaal van vorig jaar, zullen gepubliceerrd en uitvoerig toegelicht worden in het volgende nummer van AchterhetNieuws.

Ik kan me voorstellen dat volgende maandag elk dagblad trots zal melden dat het er alweer op vooruit gegaan is. Hoofdredacteurs zoeken namelijk vergelijkingspunten met de recente cijfers tot ze het plaatje positief kunnen presenteren. Nochtans is er maar 1 correcte vergelijking mogelijk: het derde kwartaal van 2006 met het derde kwartaal van 2005.

Als de neergang echt te groot is, dan zullen we  lezen dat dit een internationaal verschijnsel is. Al vraag ik me af hoe het dan komt dat ‘moeilijke’ kranten zoals Frankfurter Allgemeine Zeitung en Die Welt in Duitsland, na een kort dipje terug stevig in de lift zitten.

De hoofdredacteurs/marketeers zullen ook beweren dat vooral de leescijfers belangrijk zijn en dat hun blad in dit opzicht stijgt. Niet moeilijk: leescijfers zijn statistisch geëxtrapoleerd en daar kan je dus alle kanten mee uit. De verkochte oplage is een vaststaand, controleerbaar gegeven.

En die ziet er dus niet schitterend uit. Bekijken we maar even de procentuele vergelijking voor de Vlaamse dagbladen:

Het Nieuwsblad/De Gentenaar: -0,42%

De Standaard: + 4,00 %

Het Volk: -6,82%

Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet: +1,09%

De Morgen: + 0,23%

De Tijd: + 0,29%

Gazet van Antwerpen: - 3,21%

Het Belang van Limburg: - 2,15%

Totaal Nederlandstalige dagbladen: - 0,56%

Misschien eens een idee voor adverteerders om aan bepaalde kranten kortingen te bedingen in verhouding tot hun achteruitgang?