Antwerpse ziekenhuizen kunnen uw gezondheid schaden

Twee jaar geleden kondigde ik op dit blog al de wantoestanden bij ZNA aan. Ik werd plotseling uitgenodigd op etentjes om me van het tegendeel te overtuigen. Toen ik mijn beweringen kon staven, veranderde de toon: men moest en zou mijn bronnen achterhalen. Dat is nog steeds niet gelukt. Ze zijn trouwens te talrijk om ze nog te beteugelen en ze groeien bovendien elke dag aan.

De Raad van Bestuur, algemene directie en diensthoofden werden in staat van alarm gebracht. Niet om de ziekelijke toestand en het wanbeleid aan te pakken, maar om de lekken te dichten.
Antwerpse journalisten kregen meteen het ordewoord opgelegd: doodzwijgen, die handel!
Als ruggengraatloze vazallen bogen ze eerbiedig het hoofd, knielden dankbaar en hielden hun bek.

Op de werkvloer ging het ondertussen van kwaad naar erger. De leegloop van artsen en verpleegkundigen die ik al in drie vorige artikels (1, 2 en 3) aan de kaak stelde, gaat er onverminderd door. De beleidsterreur neemt toe. Niet alleen patiënten lopen ernstig risico op mismeestering, medische blunders of ontoereikende verzorging, zelfs het eigen personeel wordt aan levensgevaar bloot gesteld.


Onveiligheid op het werk

Een medewerkster van de Bedrijfsgeneeskundige Dienst vertelde me hoe deze dienst werkt ‘onder’ de directie van ZNA en dus geen objectief medisch advies over personeelsleden kan verstrekken.

Zeer recent bood zich een zwangere verpleegster aan met het verzoek haar tijdig te laten beschikken om niet besmet te geraken door patiënten. Ook het contact met medicijnen, chemicaliën en radioactieve stoffen is te gevaarlijk voor het vruchtje dat ze draagt. In elk ander ziekenhuis wordt een zwangere verpleegster meteen van haar dienst ontheven. Daar loopt de directie niet het risico van calamiteiten die bovendien door de verzekering aan wanbeheer kunnen worden toegewezen. Zo’n verpleegster wordt in die periode dan voor 90% vergoed door het Fonds voor Beroepsziekten. Het ziekenhuis spaart als werkgever gedurende enkele maanden zelfs het loon uit.

Zonder attest van de Bedrijfsgeneeskundige Dienst moet een zwangere werkneemster blijven werken tot ze fysiek niet meer kan en valt dan terug op 60 procent van haar wedde.

Hoewel onlangs een gelijkaardige regeling wel werd toegestaan voor een nicht van een directielid van ZNA, had de controlerende arts nu opdracht het verzoek te negeren. De directie heeft immers een ernstig personeelstekort en perst gewoon het onderste uit de kan, desnoods ten koste van ongeboren mensenlevens.

Het wordt hoog tijd dat de Dienst voor Veiligheid op het Werk eens met een hele ploeg controleurs het ZNA tot in de kleinste details controleert en desnoods platlegt waar nodig.

Maar er is nog een andere reden waarom het verzoek geweigerd werd, fluisterde men mij toe. De betrokken verpleegster heeft nog een OCMW-statuut en weigerde destijds over te stappen naar een minder interessant statuut toen de OCMW-ziekenhuizen werden ondergebracht in een ‘vereniging van privaat recht’ die diende om de geldstromen minder transparant en minder controleerbaar te maken.


Afpersing en chantage

Op de Bedrijfsgeneeskundige Dienst zit men er zelf mee verveeld, dat men dit terechte verzoek moest weigeren, tenzij ‘betrokkene bereid zou zijn om van statuut te veranderen’.

Afpersing, chantage en het spelen met mensenlevens zijn bij het ZNA schering en inslag.
De bedoeling is duidelijk: de mensen die nu nog in het kinderziekenhuis actief zijn, moeten het zo kotsbeu worden dat ze uit eigen beweging vertrekken. Dat spaart ontslagvergoedingen uit. En bij gebrek aan personeel (op dit ogenblik zit men al onder het minimum) kan dan dit ziekenhuis gesloten worden. Vandaag is het immers een te grote verliespost wegens een overvloed aan illegale en allochtone patiënten die na behandeling vertrekken en de openstaande facturen achterlaten.

Hoewel juist dit een van de opdrachten is van een openbaar ziekenhuis (wat ZNA nog steeds is, hoewel het aan de openbare controle onttrokken werd), betekent een dergelijk non-profitcenter een hinderpaal om een positieve balans te realiseren voor het hele netwerk. Daarom laat men eerst een appel rotten, om die er nadien uit te verwijderen.


Gedeelde verantwoordelijkheid

De grootste slachtoffers zijn de patiënten. Zoals de man die onlangs ‘per vergissing’ geopereerd werd.

Hoe dan ook, de schuld van die onachtzaamheid kan niet alleen op de schouders worden gelegd van één geneesheer.

De schuld ligt in de eerste plaats bij de Raad van Bestuur die twee jaar geleden door mijn artikels al op de hoogte werd gebracht van de wantoestanden, en die toen niet ingreep.

De schuld ligt ook bij de Antwerpse pers die weigert deze wantoestanden blijvend aan te klagen en bewust meehelpt de potjes gedekt te houden.

De schuld ligt eveneens bij de Antwerpse huisartsen die nog steeds hun patiënten doorverwijzen naar een ZNA-ziekenhuis, terwijl ze op de hoogte (zouden moeten en kunnen) zijn van de oostbloktoestanden die er zich afspelen.

De schuld ligt zelfs een beetje bij de patiënten zelf. In een straal van 20 kilometer rond Antwerpen zijn er uitstekende, moderne, goed uitgeruste, gemakkelijk bereikbare en menselijk bestuurde ziekenhuizen waar alle expertise aanwezig is om een juiste behandeling en goede zorgen te krijgen. Wie toch nog een beroep doet op ZNA, zoekt het uiteindelijk zelf en is medeverantwoordelijk voor fouten.

Het is niet uitgesloten dat een verzekeringsmaatschappij deze gedeelde verantwoordelijk zal inroepen als ’t er ooit op aankomt.