Er zijn grenzen aan mediageilheid

Jan Hertogen (63), socioloog van opleiding, stuurt om de haverklap allerlei zogenaamd wetenschappelijke studies de wereld in, die zelfs door onverdachte media en organisaties als lulkoek worden afgedaan.

De man is nogal sterk gelieerd aan de ultralinkse PVDA en uitermate multicultureel gericht. Hij is al jaren niet meer verbonden aan een universiteit, heeft slechts in het begin van zijn carrière enkele jaren wetenschappelijk werk verricht en ging dan in de ouderenzorg, maar lanceert nog om de haverklap allerlei ‘studies’.

Zo nam hij onverdedigbare standpunten in tijdens het hoofddoekendebat, vindt dat op de Brusselse kieslijsten 66% van de kandidaten allochtoon moet zijn, ‘berekende’ dat in een stad minder misdaad is naarmate er meer Marokkanen wonen, en andere onzin.

De statistieken en onderzoeken die hij kwistig rondstrooit, komen de media de oren uit. Ze zijn trouwens met een handrekenmachientje op een hoekje van de keukentafel in mekaar geknutseld. Hoewel de conclusies vaak in het pocoverhaal passen, worden ze al verscheidene keren in vraag gesteld door kranten zoals De Standaard en De Morgen, die zelf niet vies zijn van wat aangepaste informatie. Zelfs Josef De Witte van het Spionnencentrum haalt, weliswaar op de sites KifKif en Indymedia, een van Hertogens onderzoeken onderuit.

De methodes die Hertogen hanteert om tot conclusies te komen, zijn op het randje van het strafbare. Hij gooit niet alleen een handvol cijfers in de blender en maakt er een wansmakelijk soepje van, maar hij bepaalt of iemand allochtoon is, louter op basis van… de familienaam! Cesare Lombroso bepaalde in de 19de eeuw aan de hand van gelaatstrekken of iemand crimineel was of niet…

De gefantaseerde statistieken passen perfect in het familiale plaatje: zijn dochter is getrouwd met een Nieuwe Belg en verklaarde ostentatief in een krant: ‘Deze stad is aan de mixkes’.

Maar goed, elke dorpsgek heeft recht op zijn afwijking.

Natuurlijk blijven de media geen belachelijke cijfers publiceren. Er zijn grenzen aan zich belachelijk maken. Zo niet voor de heer Hertogen. Zijn drang naar enige aandacht is zo groot, dat hij desnoods zijn broek laat zakken tijdens een rockconcert.

Naar eigen zeggen zou hij een halve eeuw geleden ‘misbruikt zijn’ door een priester, in de jeugdbeweging. Dat zou ‘enkele jaren’ geduurd hebben, van zijn 15 tot zijn 18 jaar.

Zijn hele leven heeft hij erover gezwegen, zelfs zijn partner en zijn kinderen wisten het niet. Naar eigen zeggen zou hij er ook ‘niets aan overgehouden hebben’. In elk geval, hij liet dus drie jaar lang het ‘bepotelen’ zonder verzet gebeuren en diende ook later geen klacht in. Wat dat ‘bepotelen’ juist inhield, is niet nader gespecificeerd.

Toen de Commissie Adriaenssens enige bekendheid begon te krijgen en de media de doorzichtige statistiekjes van Hertogen beu werden, ging hij daar zijn verhaal vertellen. In vertrouwen. Zelfs de bewuste priester mocht het niet weten. Geen aanklacht, niets. Wat was dan de zin ervan? Een beetje aandacht krijgen?

En nu komt het mooie: omdat door de onderzoeksrechter een dossier van bij iemand met een beroepsgeheim wordt weggehaald en ondergebracht bij iemand anders met een beroepsgeheim, loopt de heer Hertogen in allerijl opnieuw naar de media om ze zelf zijn verhaal te vertellen en toont zich verbolgen over… de schending van zijn privacy. Welke schending van privacy, als hij zelf de media in geuren en kleuren op de hoogte brengt?

Als zijn pedofilieverhaal hetzelfde gewicht heeft als zijn ‘wetenschappelijk’ werk, dan is het tijd roven van mensen die ernstig met deze problematiek bezig zijn. Het brengt tevens de geloofwaardigheid van echte, schrijnende verhalen in gevaar. Waarom schenken media trouwens aandacht aan dit soort non-news?

Jan Hertogen moest geen hulp zoeken bij Peter Andriaenssens. Die is immers kinderpsychiater.