Een beetje verliefd?

Van de eerste leugen is haar krant niet gebarsten. In perioden van informatieve windstilte vinden ze gewoon de verhalen uit. Het ergste is dat ze hun fantasmen projecteren op echt bestaande mensen die met alle middelen en door de bevriende media mee ongeloofwaardig worden gemaakt. Voor een langzame karaktermoord draait dat blad de hand niet om.

Denken we nog maar even terug aan de onzin die het leven van een Antwerpse notaris kapot maakte. Zijn we het verkeerde bericht al vergeten over een minister die zwarte bankrekeningen in Luxemburg zou gehad hebben? De hoofdredacteur nam daarna meteen zijn verantwoordelijkheid door de journalist wandelen te sturen (in elk ander land zou de hoofdredacteur zelf fin de carrière geweest zijn!). Vergeten we vooral niet, de hopeloze manier waarop de seksuele fantasieën van een geesteszieke vrouw gevoed werden met kinderroof, groepsverkrachtingen, rituele moorden…

De krant van Liesbeth lijkt zelf wel een X-file. Alleen het sprookje dat op het Martelarenplein een vliegende schotel geland is en al onze parlementairen eigenlijk sterk gelijkende, maar niettemin bionisch gebouwde marsmannetjes zijn die totaal wereldvreemd ons land besturen, kregen we nog niet te lezen. Maar misschien zou dàt te geloofwaardig zijn?

In deze werkomgeving tracht Liesbeth zich te handhaven en spiegelt zich aan een oudere collega die in volle vrijheid de wereld langs verschillende kanten kan en mag aanschouwen en daarover zijn bevindingen schrijven.

Haar bewondering voor mij, toch niet meer dan een eenvoudige volksjongen die nooit een heldendaad verrichtte noch maatschappelijk een grote rol speelt, is zo groot dat ze van de afwezigheid van haar hoofdredacteur gebruikt maakte om zelf een editoriaal te schrijven en dat met naam en toenaam aan mij en deze blog te wijden.

Het was goed bedoeld, maar zonder veel resultaat: mijn dagelijkse bezoekersstatistieken vertoonden gisteren geen extra piek. Wellicht wordt haar krant nauwelijks gelezen, of… geloofd.

Ik begrijp natuurlijk wel, dat zo’n meisje (waarschijnlijk de natte droom van de redactie) ook binnen haar werkkring de wei moet groen houden en dus niet zomaar openlijk partij kan kiezen voor een andersdenkende buitenstaander die nog enig professioneel eergevoel heeft.

Maar Liesbeth zou geen intelligente vrouw zijn, als ze ook daar geen mouw kon aanpassen.

In plaats van me openlijk te prijzen, doet ze alsof ze me afkraakt. Een beetje overdreven, dat wel. En dat maakt haar jammer genoeg ongeloofwaardig. Maar ja, op mijn leeftijd kan je niet meer alles verwachten…

Ik voel me alleszins bijzonder vereerd dat iemand zoveel moeite doet om mijn aandacht te krijgen. Ze noemt me een ‘raaskallende extremist’. Ik begrijp dat. In een hoofdartikel kan je moeilijk ‘lieve schat’ zetten zonder een tik op de vingers te krijgen.

Wat is trouwens het verschil tussen woorden van liefde of haat? Bedoelen ze niet hetzelfde? Wie iemand écht verafschuwt en als lucht beschouwt, gebruikt er gewoon géén woorden voor. Die negeert.

Helaas worden de vlindertjes achter de door haarzelf voortdurend aangestaarde navel van Liesbeth niet in dank afgenomen door haar mannelijke collega’s op de redactie.

Tussen haar andere artikels op pagina 4 probeert haar collega Tom mij in zijn wind(erigheid) te zetten.

Het raakt me niet, ik lach ermee, voel me dubbel vereerd met zoveel aandacht, maar het is intellectueel oneerlijk. Al had ik van haar krant niets anders verwacht.

Het begint al met een citaat dat ik nooit geschreven heb. Een pint voor wie ’t vindt! De auteur heeft enkele losse woorden (zelfs geen zinnen) bij elkaar gesprokkeld en er een eigen, nieuwe zin van gemaakt. Met de aanhalingstekens suggereert hij dat die zin uit een van mijn teksten komt. Je moet al een heel klein piemeltje hebben om op die manier je amoureuze frustratie af te reageren. Vooral omdat ikzelf nooit enige aanstalten gemaakt heb om Liesbeth voor me te winnen! Tot gisteren had ik zelfs nog nooit van haar gehoord.

De definitieve doodsteek zou het argument moeten zijn dat mensen van het Vlaams Belang mijn teksten òòk goed vinden. Eigenlijk wil de auteur zeggen: lieve collega Liesbeth, bij dat gezelschap van bewonderaars wil jij toch niet horen, zeker?!

Maar als je even googlet dan vind je me evengoed geprezen op de site van KifKif en dat is toch het andere uiterste?

De rest wordt aan elkaar gebreid met uit de context en van de pot gerukte zinnen, met het benadrukken van de letterlijke betekenis van woorden die door elke lezer met iets meer dan 80 IQ als figuurlijk geïnterpreteerd worden, en met hallucinante beelden over de moordpartijen op de Tutsi’s door de Hutu’s. Het verwondert me dat hij geen tante van me gevonden heeft die poetsvrouw was in Birkenau.

Helaas wordt aan de eigenlijke inhoud, de essentie, van mijn teksten gewoon voorbij gegaan.

Tja, de penisnijd op de redactie tussen mannelijke en vrouwelijke collega’s wordt op die krant ongenadig uitgevochten.

Ik kan namelijk niet geloven dat deze plotselinge hetze, pas 14 dagen nadat mijn gewraakt artikel verschenen is, een weerwraak zou zijn omdat prof dr. Frank Thevissen van de VUB (toch niet de eerste de beste) in het mediamagazine AchterhetNieuws (waarvan ik de uitgever ben) enkele dagen geleden onomstootbaar de ongeloofwaardigheid van die bewuste krant aantoonde in een scherp standpunt waar niemand nog een speld tussen krijgt.

Ik houd het dus bij een late lenteverliefdheid.

Maar wees niet bang, Tom. Ik ben heel tevreden met wat ik al heb. En jij, lieve Liesbeth, doe rustig voort.

Ooit leer je het nog.