Vrij van Zegel - Toneelstukken van Luc van Balberghe

Tejater80 viert jubileum met Tryskyl

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 15 Mar 2010 09:36:58 +0100

Heel wat mensen die ooit mijn toneelstuk Tryskyl zagen opvoeren, wilden dit nog wel eens opnieuw zien. Voor wie het nog niet zag, is het een absolute aanrader! Regisseurs én toeschouwers zijn het erover eens dat ze dit een van de beste toneelstukken vinden die ze de laatste jaren zagen.

Tejater80 uit Edegem speelt einde april deze tragikomedie als jubileumvoorstelling om het 30-jarige bestaan van het gezelschap te vieren. De opvoeringen gaan door op 23, 24 en 25 april 2010, telkens om 20 uur in de zaal Ons Huis, Drie Eikenstraat 65 te Edegem (gratis parkeergelegenheid op 50 m., voor het postgebouw).

John Versprille voert de regie over Wendy Bourrée, Mike Wuylens, Alice Vandersmissen, Elke Rammon en Wim Waes.

Wat is er zo bijzonder aan Tryskyl dan? Om te beginnen is dit het enige stuk ter wereld (?) dat handelt over sadomasochisme, maar dan zonder lederen pakjes en zonder knallende zweepjes. Ogenschijnlijk lijkt het verhaal te gaan over een dementerende vader die door zijn kinderen tegen zijn wil in een rusthuis wordt geplaatst. Maar niets is wat het lijkt. Het stuk bestaat uit laagjes en elk laagje verbergt een ander, zoals een goocheltruc. Telkens de lezer/toeschouwer meent te snappen waarover het stuk eigenlijk gaat, blijkt het toch over iets anders te gaan. Het is een ongenadige mindplay tussen de acteurs onderling, maar ook tussen... de auteur en het publiek!

In elk geval, Tryskyl garandeert een avondje steengoed toneel, met heel veel herkenbare en grappige taferelen, maar tegelijk met mooie, diepmenselijke en ontroerende scènes. Er zijn momenten van onbedaarlijk lachen, gevolgd door een moment van sereen slikken… Toneel om duimen en vingers van af te likken, dus!

Reserveren kan op nummer 03-457 81 74 (inspreken op antwoordapparaat) of 0470-333 002.

Misschien ontmoeten we mekaar tijdens een van de voorstellingen? Maar kom vooral om Tryskyl te beleven!

Mocht je op elk van de drie avonden bezet zijn en het stuk tóch willen zien, meld dat dan ook op het reservatie-telefoonnummer. Er bestaat een kleine kans dat er verlengingen komen op volgende data. Je wordt dan persoonlijk verwittigd.

Voor Alles is er een Tijd...

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 10 Jan 2010 09:51:43 +0100

Eerst sloeg de varkensgriep toe, dan liet de techniek het afweten. Uitstel drong zich op. Een voorziene medewerker was voor de nieuwe data niet meer beschikbaar en men moest op zoek naar een vervanger…
Uiteindelijk is het zover: voor alles is er een (juiste) tijd.
Op vrijdagavond 5 februari 2010 gaat mijn toneelstuk ‘Voor Alles is er een Tijd’ met 2 maanden vertraging in première in het stemmige zoldertheater Den Beulebak te Antwerpen.
Van 5 tot en met 10 februari is er elke avond om 20 uur een voorstelling. Op zondag 7 februari is er nog een bijkomende matineevoorstelling om 15 uur. Zeven in totaal dus.

‘Voor Alles is er een tijd’ is niet zomaar een stukje toneel. Het is geen tragikomedie zoals de meeste van mijn werken, geen spektakelstuk zoals Wolfsmelk, geen satire zoals Sotscop, geen billenkletser zoals Gebakken Lucht. (Hier meer info over mijn ander toneelwerk).

Voor dit stuk speelde ik qua opbouw leentjebuur bij het Griekse drama, maar laat alle ruimte aan een creatieve regisseur om er een eigentijdse voorstelling van te maken. Wat de inhoud betreft, is een glimlach nooit ver weg, maar de personages strelen tegelijk je hart en grijpen je zachtjes naar de keel.
Toneelgezelschap Nu Nogh dat voor de creatie in Den Beulebak tekent, belooft er een ontroerende, beklijvende voorstelling van te maken.
We kijken even binnen achter de schermen.

Ga door met lezen van "Voor Alles is er een Tijd..."

Een pint gezond, Vlaams bloed

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 17 May 2009 08:02:41 +0200

Telkens weer sta ik er verstomd van hoe een goed theaterregisseur van een grijze tekst met zo’n 80.000 lettertekens, die alleen uit dialogen bestaat, een spetterende, visuele voorstelling kan toveren, vol beweging, kleur, muziek, ambiance… Hoe zo’n regisseur op zo'n twee uur tijd de illusie kan scheppen alsof een groot stuk van het leven zelf, zich op de planken afspeelt.

Gisteravond was ik te gast in het Provinciale Vormingscentrum te Malle. Toneelgezelschap Siloewet uit Schoten trekt zich enkele weken voor de première van een nieuwe productie hier telkens een weekend terug om alle ingestudeerde taferelen te monteren in één doorlopende repetitie.

Ik was uitgenodigd om de vorderingen te zien van mijn toneelstuk Gebakken Lucht, dat dit gezelschap begin juni in creatie brengt. De eerste voorstelling is al uitverkocht. Wilt u een van de volgende voorstellingen ook een pint gezond, Vlaams bloed lachen, dan kan je je best haasten om een zitje te reserveren.

Ga door met lezen van "Een pint gezond, Vlaams bloed"

CREATIE VAN NIEUWE VLAAMSE KOMEDIE

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 11 Mar 2009 09:33:44 +0100

Reserveer nu uw plaatsen voor de premièrevoorstelling van

"GEBAKKEN LUCHT"

Een doldwaze, knotgekke deurenkomedie
door Luc van Balberghe

Toneelgroep Siloewet speelt in het Vaarttheater te Schoten in regie van Robert De Clerck telkens om 20 uur op
- vrijdag 5 en zaterdag 6 juni 2009
- vrijdag 12 en zaterdag 13 juni 2009

Toegangsprijs: 8 euro (voor meer dan 2 uur Gebakken Lucht, u kunt ze er zelf niet voor bakken!)

Wees er snel bij voor de beste plaatsen!

Reserveer via:
- website Siloewet
- of 03-288 7 882

(Hier staat meer info over mijn andere toneelstukken)

Een (heel laat-)middeleeuws koningsdrama

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 21 Jul 2008 22:34:47 +0200

Vorige maand schreef ik een wagenspel. Dat is een kort toneelstuk om in open lucht op te voeren tijdens feestelijkheden, helemaal in de Middeleeuwse traditie. De bezoekers houden dan korte tijd halt voor een platte wagen waarop de acteurs hun spel spelen en gaan daarna weer verder. De voorstelling wordt enkele keren per dag herhaald.

Afgaande op de korte inhoud vroegen nogal wat lezers of ze het script mochten lezen.

Op deze Nationale Feestdag plaats ik de brochuretekst graag integraal op dit blog, zodat iedereen ervan kan genieten.

Voor alle duidelijkheid: deze tekst is auteursrechtelijk beschermd. Het is dus verboden de tekst, geheel of gedeeltelijk, over te nemen, te publiceren of te copiëren. Voor een eventuele opvoering is een opvoeringsvergiunning en een auteursrechtelijke regeling nodig.

Alle info hieromtrent is te verkrijgen via de mailfunctie.

Veel leesgenot!

Ga door met lezen van "Een (heel laat-)middeleeuws koningsdrama"

Als het volk mort...

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 16 Jun 2008 12:00:00 +0200

“In een fictief koninkrijk leven twee bevolkingsgroepen. De Vlijtigen werken hard in stilte en betalen veel belastingen, de Vadsigen doen niets, maar roepen luid en laten zich onderhouden.

De koning denkt dat zijn macht eendracht creëert in zijn land, maar het volk mort… De ene groep vindt dat hij te veel betaalt, de andere dat hij te weinig krijgt.

Sotscop, de hofnar, houdt iedereen een spiegel voor. Wanneer ten slotte de Vlijtigen de koning afzetten en Sotscop tot hun koning willen benoemen, gaan de Vadsigen in het verweer en moet de nar partij kiezen…”

Ga door met lezen van "Als het volk mort..."

Het toneel en ik

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 10 Nov 2007 10:17:00 +0100

Circus was mijn passionele minnares, toneel mijn stille trouwe liefde. Als circusartiest trad ik vroeger in mijn vrije tijd actief op, toneel beleefde ik vooral als toeschouwer.

Rond de jaren ’70 van vorige eeuw was het ook een van de eerste opdrachten waarmee ik schoorvoetend de journalistiek betrad.

Mechelen telde toen zo’n 20 amateurgezelschappen en het dagblad Gazet van Mechelen, dat toen nog bestond en plaatselijk de toon aangaf, besteedde daar ruimschoots aandacht aan. Heel wat kringen en latere beroepsacteurs die soms gevierde tv-vedetten werden, hadden hun succes te danken aan wijlen redacteur Piet Langenus die consequent dit (soms erg afgunstige) wereldje volgde en er streng, maar opbouwend over berichtte.

Echter, maandenlang elke zaterdag- en zondagavond, jaar-in jaar-uit, naar het theater gaan, is voor een stadsredacteur familiaal erg belastend. Toneelverslaggeving behoorde niet bij zijn opdracht, hij koos er zelf voor en wilde die honderden toneelliefhebbers een hart onder de riem steken. Maar het werd zwaar.

Op het einde van de jaren ’60 zocht hij daarom een vervanger. Het werd Danny Riesterer, toen plaatselijk al een ‘betere’ acteur die nu nog bekendheid geniet van talrijke tv-rollen. Danny deed het enkele jaren en gaf er toen ook de brui aan.

Als jonge leeuw wilde ik journalist worden. Eigenlijk was ik de ontdekking van Piet Langenus, waar ik overigens erg veel van geleerd heb.

Ik was dus al toneelrecensent, nog voor ik 20 was. Vandaag zou ik het niet meer durven… Kort voordien had ik gelukkig nog les gekregen in Dramaturgie van de ondertussen internationaal beroemd geworden regisseur Franz Marijnen. De toneelwereld was me dus niet helemaal vreemd.

Piet Langenus drukte me op het hart dat ik als journalist onaantastbaar moest zijn en mijn onafhankelijkheid nooit mocht opgeven. Het zou daarom goed zijn dat ik zelf geen toneel zou spelen en niet beginnen regisseren, zeker niet in de kringen die ik dat seizoen moest beoordelen.

Ik leerde snel en hield me aan die wijze les. Maar het medium boeide me te erg, om er helemaal niets mee te doen. Dus begon ik toneel te schrijven: een stuk of 6, misschien 8 toneelspelen op enkele jaren tijd. Daarvan zijn er in de loop van bijna 40 jaar en enkele verhuizingen de meeste verloren gegaan. Gelukkig, misschien?!...

Vorig jaar vond ik nog drie oude brochures terug. De microbe stak weer de kop op. Ik begon een nieuw stuk te schrijven 'Tryskyl'. Meteen wilde theatergezelschap Siloewet uit Schoten het opvoeren. De voorstellingen werden een groot succes. Reacties van toeschowuers vind je elders op dit blog.

Was het aangespoord door dit succes of omdat het bloed kruipt waar 't niet gaan? Ik weet het zelf niet, maar ik ben in elk geval blijven nieuwe toneelstukken schrijven.

Voor meer info over mijn stukken: klik op de titels

- Die genoeglycke kluchte van den Sotscop (2008), wagenspel -evt. eenakter- in verzen (of zoiets), 20 minuten.

- Gekaapte Violen (2008), avondvullend

- 60 dagen later... (2008) eenakter 40 minuten

- Wolfsmelk (2008), avondvullend

- Virus (2008), avondvullend

- Tryskyl (2007), avondvullend

- O jij, zwerver (1968), avondvullend

- De goochelaar (1969), eenakter 60 minuten

- De Bank (1967), eenakter 30 minuten

De kop is eraf

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Fri, 09 Nov 2007 10:44:34 +0100
Gisteravond ging mijn toneelstuk Tryskyl in première in het Vaarttheater te Schoten. Toneelgezelschap Siloewet gaf het beste van zichzelf en dat was heel wat.

De avond voordien was er al een avant-première, niet voorzien maar extra toegevoegd wegens de grote belangstelling. Gisteren was in elk geval de officiële creatie.

Verwacht niet dat ik een recensie schrijf over mijn werk. Ik kan evenmin onbevooroordeeld het werk loven van de regisseur, de cast en de technische ploeg die instond voor licht, geluid, grime, decor en algehele omkadering.

De enige echte recensie komt immers niet in de eerste plaats van gelijk welke jury, van gelijk welke toneelcriticus, van gelijk welke ‘deskundige’, maar van die ene man of ene vrouw in de zaal die bereid is een vrije avond te besteden, enkele euro neer te tellen en hoopt dat er iets magisch gebeurt.

Een acteur of actrice speelt uiteindelijk niet voor ‘een zaal’, maar voor 1 unieke toeschouwer, eventueel in veelvoud.

Als ik dan vaststel dat er behoorlijk wat gelachen werd tijdens de voorstelling, maar dat op het einde sommigen tot tranen toe bewogen waren, dat enkelen na afloop in het cafetaria voluit stonden te huilen omdat er ‘iets met hen gebeurd was waar ze zelf geen vat meer op hadden’, dan ben ik trots dat de Siloewetters de ijzeren discipline konden opbrengen om dit stuk met zoveel onderhuidse emoties, tot de uiterste trilling van hun adem vol te houden. Zij hebben mijn vertrouwen niet beschaamd en verdienen mijn respect.

Trots, vertrouwen, respect, discipline… waar heb ik dat nog gehoord?

Tevens mijn waardering voor de lezers en lezeressen van deze blog die de voorstelling bijwoonden. Sommigen kwamen uit het Antwerpse, het Gentse, West-Vlaanderen, Lier, Bonheiden, Haacht, Hasselt... Enkelen waren er zelfs voor uit Nederland afgereisd.

En al is niets wat het lijkt in deze wereld, mijn waardering is oprecht.

Extra voorstelling !!

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 22 Oct 2007 08:42:55 +0200
Theater Siloewet deelt mee dat er wegens de grote belangstelling een extra voorstelling wordt opgevoerd van het toneelstuk Tryskyl door Luc van Balberghe. Een maand voor de première waren de voorziene voorstellingen al uitverkocht en er blijkt nog steeds grote belangstelling voor te bestaan.

Wie deze voorstelling wil bijwonen, houdt dan woensdagavond 7 november 2007 om 20 uur (stipt!) vrij en kan kaarten bestellen via reservatie Siloewet of telefonisch 03-288 78 82.

Krop in de keel

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Fri, 19 Oct 2007 09:08:53 +0200
Ik was het niet van plan en enige zelfdiscipline is me echt niet vreemd, maar aan de lokroep van regisseur Robert De Clerck kon ik niet weerstaan.

Hij nodigde me uit om een repetitie bij de wonen van mijn toneelstuk Tryskyl dat op 8 november in première gaat door Toneelkring Siloewet in het Vaarttheater te Schoten.

“We spelen nog in het gewone repetitielokaal zonder podium, doen nog geen volledige doorloop, hernemen nog scènes als ze nog niet helemaal juist zitten. De belichting staat ook nog niet op punt, maar de muziek en de kostumering gebruiken we al wel,” had hij me verwittigd.

Ik kan best inbeelden dat een repetitie geen voorstelling is. Daarom had ik ook liever gewacht om het definitieve eindresultaat te zien. Maar de ploeg verdient ook een aanmoediging. En ja, ik was benieuwd…

Ga door met lezen van "Krop in de keel"

Het toneel en ik

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 16 Aug 2007 14:14:39 +0200
Circus was mijn passionele minnares, toneel mijn stille trouwe liefde. Als circusartiest trad ik vroeger in mijn vrije tijd actief op, toneel beleefde ik vooral als toeschouwer.

Rond de jaren ’70 van vorige eeuw was het ook een van de eerste opdrachten waarmee ik schoorvoetend de journalistiek betrad.

Mechelen telde toen zo’n 20 amateurgezelschappen en het dagblad Gazet van Mechelen, dat toen nog bestond en plaatselijk de toon aangaf, besteedde daar ruimschoots aandacht aan. Heel wat kringen en latere beroepsacteurs die soms gevierde tv-vedetten werden, hadden hun succes te danken aan redacteur Piet Langenus die consequent dit (soms erg afgunstige) wereldje volgde en er streng, maar opbouwend over berichtte.

Echter, maandenlang elke zaterdag- en zondagavond, jaar-in jaar-uit, naar het theater gaan, is voor een stadsredacteur familiaal erg belastend. Toneelverslaggeving behoorde niet bij zijn opdracht, hij koos er zelf voor en wilde die honderden toneelliefhebbers een hart onder de riem steken. Maar het werd zwaar.

Op het einde van de jaren ’60 zocht hij daarom een vervanger. Het werd Danny Riesterer, toen plaatselijk al een ‘betere’ acteur die nu nog bekendheid geniet van talrijke tv-rollen. Danny deed het enkele jaren en gaf er toen ook de brui aan.

Als jonge leeuw wilde ik journalist worden. Eigenlijk was ik de ontdekking van Piet Langenus, waar ik overigens erg veel van geleerd heb.

Ik was dus al toneelrecensent, nog voor ik 20 was. Vandaag zou ik het niet meer durven… Kort voordien had ik gelukkig nog les gekregen in Dramaturgie van de ondertussen internationaal beroemd geworden regisseur Franz Marijnen. De toneelwereld was me dus niet helemaal vreemd.

Piet Langenus drukte me op het hart dat ik als journalist onaantastbaar moest zijn en mijn onafhankelijkheid nooit mocht opgeven. Het zou daarom goed zijn dat ik zelf geen toneel zou spelen en niet beginnen regisseren, zeker niet in de kringen die ik dat seizoen moest beoordelen.

Ik leerde snel en hield me aan die wijze les. Maar het medium boeide me te erg, om er helemaal niets mee te doen. Dus begon ik toneel te schrijven: een stuk of 6, misschien 8 toneelspelen op enkele jaren tijd. Daarvan zijn er in de loop van bijna 40 jaar en enkele verhuizingen de meeste verloren gegaan. Gelukkig, misschien?!...

Vorig jaar vond ik nog drie oude brochures terug. De microbe stak weer de kop op. Ik begon aan een nieuw stuk. Het voorbije voorjaar was het helemaal klaar. Ik stuurde een mail naar 200 regisseurs in Vlaanderen en Nederland. Meteen kreeg ik meer dan 25 aanvragen voor een proeflezing. Sommigen reageerden erg enthousiast. Ik voelde me bijna verlegen worden toen ik de mail las van een regisseur uit Ardooie. Lees even mee:

“Geachte heer,
Hartelijk dank voor het toesturen van de brochure Tryskyl. Ik heb deze met genoegen gelezen. Ik zal kort zijn: ik vind het steengoed, punt!
Ik wilde eerst proberen om ‘commentaar’ over Tryskyl neer te schrijven maar heb gemerkt dat iedere parafrasering afbreuk doet aan de inhoud en ingenieuze opbouw van het stuk. Dus maar niet. Of toch... heel even een algemene indruk na een eerste lezing: ik zie een boeiend contrast tussen de kleine en zeer herkenbare materialistische dingen waar we met zijn allen mee bezig zijn en ‘hogere’ waarden zoals respect, zelfrespect, begrip, mededogen - zelfs voor de meer duistere kanten van het mens-zijn - ...
De vorm is meesterlijk: de schijn en de onthullingen houden de lezer/het publiek geboeid. Van absolute herkenbaarheid naar absolute vervreemding, maar uiteindelijk verdient iedereen respect en mededogen. De inhoud is uiteindelijk filosofisch en de boodschap positief. Ik doe mijn hoed af!
Gefeliciteerd!
Uit mijn enthousiasme heeft u wellicht al afgeleid dat ik van plan ben om dit stuk voor te stellen aan de vereniging die mij als regisseur heeft aangesproken voor een productie in april 2008.
Hoogachtend,
Vriendelijke groeten,
Krist Windels”

We zijn thans enkele weken verder en vier theatergezelschappen uit Vlaanderen en één in Nederland willen het stuk dit of volgend jaar spelen. De spits wordt afgebeten door Theater Siloewet uit Schoten dat de creatie brengt.

Ik ben echt benieuwd. Ik zal zeker, liefst nog anoniem, een voorstelling bijwonen, maar ik heb regisseur Robert De Clerck al laten weten dat hij me niet tijdens een repetitie zal zien opduiken, hoe groot mijn nieuwsgierigheid ook mag zijn.

In mijn opvatting is er een verschil tussen een toneelstuk en een toneelspel. Het ‘stuk’ wordt geschreven door de auteur. Die reikt een kader en personages en karakters en een plot aan waar de regisseur dan een ‘spel’ van maakt naar zijn eigen interpretatie en vakbekwaamheid. Daarom schrijf ik in mijn toneelteksten ook zo weinig mogelijk regieaanwijzigingen.

Ik wil vooral niet zoals een schoonmoeder over de schouders van de regisseur meekijken tijdens het groeiproces. Integendeel, ik wil me liever laten verrassen als gewone toeschouwer.

Hoe mooi zou het toch zijn om als auteur na de opvoering te kunnen zeggen: ‘Ik zat op het puntje van mijn stoel geboeid te kijken om te weten hoe mijn eigen stuk zou eindigen! Ik had een vaag gevoel dat ik de inhoud ergens van kende, maar dit toneelspel was totaal nieuw voor mij!’

Voor meer info over mijn stukken: klik op de titels

- 60 dagen later... (2008) eenakter 40 minuten

- Wolfsmelk (2008), avondvullend

- Virus (2008), avondvullend

- Tryskyl (2007), avondvullend

- O jij, zwerver (1968), avondvullend

- De goochelaar (1969), eenakter 60 minuten

- De Bank (1967), eenakter 30 minuten

60 dagen later...

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 01 Jan 2007 00:03:00 +0100
Titel: 60 dagen later…

Auteur: Luc van Balberghe

Genre: relatiethriller

Bezetting: 3 dames en 1 heer in 1 decor.

Duur: eenakter, 40 minuten

Geschreven in: 2008, ter gelegenheid van het 60-jarige bestaan van Toneelgroep De Fakkel in Vlaardingen (Nederland)

Personages:

- Suzanne Berkel, een jonge vrouw die haar man vorige week aan de deur zette omdat ze hem betrapte met haar beste vriendin

- Haar moeder

- Commissaris Lena Kindt van de Sectie Moordzaken

- Inspecteur Ed Terlinde van de sectie Moordzaken

Locatie en decor:

De woonkamer van een onlangs, modern en fris, ingerichte flat. De inrichting is nog niet helemaal in orde. Er staat nog een schilderijtje óp de kast in plaats van erboven tegen de muur te hangen, er staan nog enkele niet-uitgepakte kartonnen dozen. Een driezitsbank, een uitweg naar de gang met de voordeur.

Over het stuk:

60 dagen later…

Precies 60 dagen nadat Suzanne Berkel met de avonturier Max De Brouwere trouwde, betrapt ze hem in haar eigen appartement met haar allerbeste jeugdvriendin Kirsten. De vriendschap is meteen uit, de liefde ook. Suzanne zet Max aan de deur.

Haar overbezorgde moeder was het nooit eens met de keuze van haar dochter. Zij vond haar schoonzoon een luiaard, een profiteur, een vrouwenloper, een geldgier,…

Maar, waarom geeft ze hem dan nu plots zelf onderdak?

Luc van Balberghe

Opvoeringsvergunning en auteursrechten:

Geïnteresseerde regisseurs kunnen gratis een brochure ter lezing aanvragen. Bij opvoering is er geen verplichte aankoop van brochures. Auteursrechten worden rechtstreeks afgesproken. Geen enkele maatschappij is gemachtigd om als derde auteursrechten te innen voor dit stuk.

Gebruik voor meer info uitsluitend de mailknop op deze blog.

Wolfsmelk

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 01 Jan 2007 00:02:00 +0100
Titel: Wolfsmelk

Auteur: Luc van Balberghe

Genre: Zedenschets in 4 bedrijven

Bezetting: 6 dames en 6 heren, in 1 decor

Duur: avondvullend, in 2 delen

Geschreven in: 2008

Personages:
Anna, 70 jaar, kruideniersvrouw; discreet, minzaam; weet veel over iedereen, maar roddelt niet.

Herman, 50 jaar, de dorpsgek, jonger broertje van Anna; loopt en beweegt spastisch, spreekt hortend, vraagt veel aandacht, maar is erg lief en aanhankelijk; door iedereen in ’t dorp graag gezien.

Gerard, 50 jaar, de waard van café ‘Het Vereedelde Voght’; jonge weduwnaar met een dochter; kan onbeheerst reageren, zit slecht in z’n vel.

Gitte, 18 jaar, zijn dochter; nog iets te jong voor haar leeftijd, beetje naïef, altijd opgewekt en vrolijk; ontluikend.

De dorpsonderwijzer, 50 jaar; beseft dat hij de intellectueel van het dorp is.

Jean, 40 jaar, loodgieter, ‘liever lui dan moe’, verdrinkt zijn eenzaamheid.

Kristel, 40 jaar, de vrouw van de dorpsdokter; verbergt haar eenvoudige afkomst, doet nogal bekakt; wil alles van iedereen weten en roddelt er dan lustig op los.

Greta, 50 jaar, ‘ouwe vrijster’, alleenwonend, vroeg gepensioneerde gemeentebediende, drankverslaafd.

Janosz, 75 jaar, hoofd van de zigeuners

Gabor, 25 jaar, zigeuner

Twee zigeunerinnen, ongeveer 20 jaar, lange zwarte haren, grote ronde oorbellen, lange kleren met naakte schouders.

Eventueel: figuranten die kunnen jongleren, borden draaien, vuur spuwen, rad slagen, flikflakken, accordeon spelen, monocyclisten, etc…

Decor:
Een dorpsplein in zuiderse sfeer. Niet echt ingeslapen, maar ‘er gebeurt nooit wat’.
- Links: de kruidenierswinkel met uitstalraam. Op de eerste verdieping is een venster.
- Achtergrond: enkele huizen (het gemeentehuis?) met zijstraatjes langs beide kanten.
- Rechts: de dorpskroeg ‘Het Vereedelde Voght’ met sober terrasje, 2 of 3 ronde ijzeren tafeltjes. Op de eerste verdieping een raam dat open kan.
-In het midden: een standbeeld met brede sokkel of een fontein met brede rand.
-Ergens: Lantaarnpaal met reclamepaneel voor een soort circusvertoning.

Tijd:
Het is zomer.
1ste bedrijf: zaterdagmiddag
2de bedrijf. zondagvoormiddag
3de bedrijf: zondagnacht
4de bedrijf: maandagochtend

Over Wolfsmelk

Een groep Hongaarse zigeuners strijkt neer in het dorp. Het zijn kunstenmakers met een ‘freakshow’ die helemaal nep is. De jonge zigeuner Gabor gaat voortdurend weddenschappen aan die ‘hij altijd wint’. Hij flirt met elke vrouw, die hij ook ‘altijd wint’.

Gitte, de 18-jarige dochter uit café ‘Het Vereedelde Voght’, wordt op hem verliefd. Hij brengt haar hoofd op hol, maar zondagnacht vertrekken de zigeuners. Gitte gaat met hen mee.

De volgende dag komt aan het licht dat dezelfde groep 50 jaar voordien ook al in het dorp was en toen ook een meisje ‘meenam’.

Wat gebeurde er met haar? Kwam ze ooit terug?

Oude verhalen worden opgerakeld, oude wonden open gereten, familiegeheimen ontsluierd.

Het dorp blijft ontredderd achter, de zigeuners trekken voort.

Maar…

Opvoeringsvergunning en auteursrechten:

Geïnteresseerde regisseurs kunnen gratis een brochure ter lezing aanvragen. Bij opvoering is er geen verplichte aankoop van brochures. Auteursrechten worden rechtstreeks afgesproken. Geen enkele maatschappij is gemachtigd om als derde auteursrechten te innen voor dit stuk.

Gebruik voor meer info uitsluitend de mailknop op deze blog.

Gekaapte Violen

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 01 Jan 2007 00:02:00 +0100
Titel: Gekaapte Violen

Auteur: Luc van Balberghe

Genre: tragikomedie in 3 bedrijven (7 taferelen)

Bezetting: 4 dames, 2 heren

Duur: avondvullend, 120 minuten

Geschreven in: 2008

Personages:
- Mammie: 70+, bemiddelde weduwe van stand. Woont op gelijkvloerse serviceflat. Heeft alle ‘kwalen’ van bejaarden zoals vragen stellen en dan niet luisteren naar het antwoord. Niettemin is ze wel goed mee met de tijd en staat open voor de leefwereld van haar kleinkinderen.

- Sabine: 40+, dochter van Mammie, dienstoverste van een thuiszorgdienst. Denkt dat ze topmanager is. Heeft geen tijd noch aandacht voor haar kinderen of haar man.

- René: 40+, echtgenoot van Sabine, lagere bediende zonder ambitie, volgzame slof, droge humor. Begrijpt veel, maar zegt weinig.

- Sven: 17 jaar, zoon van Sabine en René. Typische puber. Nogal egocentrisch en gehaaid.

- Wendy: 15, dochter van Sabine en René. Giechelende tiener, goedhartig maar naïef, droomt weg in tienerromantiek.

- Bloemenmeisje: leeftijd onbepaald. Klantvriendelijk, maar tegelijk commercieel.

Locatie en decor:

Het verhaal speelt zich af op drie locaties en in drie decors.

Decor 1: de woonkamer in de serviceflat van Mammie. Beetje ouderwets. Goed gevuld met bibelots, boekenrek, mahoniehouten kasten en tafeltjes, tapijten, rieten schommelstoel, familiefoto’s, herinneringen,…

Decor 2: de moderne leefkeuken van Sabine en René.

Decor 3: een bloemenwinkel of bloemenstalletje.

Decor 1 en 2 kunnen op een draaiplateau gebouwd worden. Indien de zaal hiermee niet is uitgerust, kunnen ze naast of boven elkaar staan en, naargelang de actie er zich afspeelt, afzonderlijk belicht. Het is belangrijk dat het publiek begrijpt dat het over uit elkaar gelegen locaties gaat. De zitkamer en de keuken bevinden zich niet in hetzelfde huis.

Decor 3 staat bij voorkeur in een hoek van de zaal, los van het podium.

Over ‘Gekaapte Violen…

Sabine is dienstoverste van een thuiszorgdienst. Zij controleert dus slechts haar ex-collega’s, maar waant zich topmanager. Haar man René is een volgzame slof met een eenvoudig 9-tot-5-baantje.

Zij hebben twee tienerkinderen: de ontluikende puber Sven en de nog onschuldige Wendy.

Dan is er ook nog Mammie, de moeder van Sabine. Deze welgestelde weduwe woont op een luxueuze serviceflat. Elke woensdagmiddag komen de kleinkinderen bij haar eten en dan overbruggen twee extreme generaties de kloof van ouders die het drukdrukdruk hebben.

Iedereen is eenzaam op de eigen manier. De tieners omdat ze nog nergens bijhoren, Mammie omdat ze nergens méér bijhoort, Sabine omdat ze zich wil doen gelden maar het net niet kan, Rene omdat hij steeds onder de voet gelopen wordt.

Ze zoeken elk, ook op hun manier, een uitweg uit die eenzaamheid.
De tieners spijbelen en dompelen zich onder in hun vriendenkring, Sabine tiranniseert haar collega’s en haar man, Rene kijkt een hele week uit naar de bijeenkomst van Het Genootschap – een mannenclub waar hij moppen tapt.

En Mammie? Tja, Mammie…

Opvoeringsvergunning en auteursrechten:
Geïnteresseerde regisseurs kunnen gratis een brochure ter lezing aanvragen. Bij opvoering is er geen verplichte aankoop van brochures. Auteursrechten worden rechtstreeks afgesproken. Geen enkele maatschappij is gemachtigd om als derde auteursrechten te innen voor dit stuk.

Gebruik voor meer info uitsluitend de mailknop op deze blog.

Virus

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 01 Jan 2007 00:01:00 +0100
Titel: Virus

Auteur: Luc van Balberghe

Genre: tragikomedie (of een lachspel met ‘dat ietsje meer’) in 4 bedrijven

Bezetting: 2 heren en 4 dames in 1 decor.

Duur: avondvullend, 100 minuten, in 2 delen

Geschreven in: 2008

Personages:
- Aline, de schoonmaakster: 50+; goed uitziend; eenvoudig gekleed en eenvoudig van geest, maar met goed hart.

Mijnheer Erik ‘Kwikkie’, gymleraar: -40, sportief uitzicht, breedgeschouderd, verende stap, goedlachs, joggingpak met ‘knobbel in de broek’, ongevaarlijke charmeur.

Mijnheer Paul ‘Atlas’: 50+, godsdienstleraar, slijmbal, vals opgewekt, katjes-in-het-donker-knijper. Bijnaam Atlas wegens zijn ernst en zijn zelfbeklag door alle zorgen van de wereld op z’n schouders te voelen.

Mevrouw Yvonne ‘Cleopatra’: 50+, geschiedenislerares, belerend, saai, heel egocentrisch.

Mevrouw Miek ‘Gods zegen voor de mensheid’: -40, lerares Wiskunde en Wetenschappen, gescheiden en gefrustreerd, licht verbitterd in het leven

Juffrouw Karen: -30, jonge leerkracht Moraal en Zedenleer. Sexy gekleed: kort rokje, topje, buik bloot en navelpiercing. Zeer vrijgevochten, bijzonder intelligent, erg empathisch en zeer innemend.

Locatie en decor:
Een leraarslokaal van een middelbare school (HAVO). Enkele tafels met stoelen, een plaats om laptop in te pluggen, enkele hoekzeteltjes, een fotokopieertoestel, een keukenhoek met koffiezetapparaat.
Dit was vroeger het lokaal voor niet-rokers. Sinds er nergens meer gerookt mag worden, blijft dit groepje zich toch afzonderen en voelt zich beter dan de rest van het personeel.

Over ‘Virus’…

In een middelbare school (HAVO) beschikt een groepje leerkrachten over een eigen lokaaltje, los van het grote lerarenlokaal: de egocentrische geschiedenislerares Yvonne die alleen maar over zichzelf praat, de hypocriete godsdienstleraar Paul, de bedrogen en verbitterde wiskundelerares Miek en de ‘vrijgezellige’ gymleraar Erik die zijn eenzaamheid verstikt onder ongeremde grapjasserij.
Alleen Mevrouw Verboven, de lerares Moraal, is er bij ’t begin van het nieuwe schooljaar niet bij. In haar plaats komt de jonge en extravagante interim-leerkracht Karen.
Haar kleding, gedrag en ongegeneerde uitspraken passen absoluut niet bij de hoofse en wat verzuurde sfeer van het groepje, dat merkbaar op haar neerkijkt.
Karen is echter wel de enige die de schoonmaakster Aline ook ‘collega’ noemt en haar als een gelijke beschouwt. Ze is heel verstandig, beschikt over een groot inlevingsvermogen en oordeelt niet over anderen. Zij luistert naar ieders probleem en wijst, zonder belerend vingertje in de lucht, wegen aan die naar een oplossing kunnen leiden. Bovendien blijkt dat Karen helemaal niet de femme fatale is waarvoor ze eerst aanzien wordt.
Na twee maanden verlaat Karen de school.
Voor niemand zal het leven nog ooit zijn zoals het was…

Opvoeringsvergunning en auteursrechten:
Geïnteresseerde regisseurs kunnen gratis een brochure ter lezing aanvragen. Bij opvoering is er geen verplichte aankoop van brochures. Auteursrechten worden rechtstreeks afgesproken. Geen enkele maatschappij is gemachtigd om als derde auteursrechten te innen voor dit stuk.

Gebruik voor meer info uitsluitend de mailknop op deze blog.