Vrij van Zegel - Gezondheid

Antwerpse ziekenhuizen kunnen uw gezondheid schaden

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Tue, 03 Nov 2009 11:21:56 +0100

Sinds gisteren is mevrouw Mimi Lamote (45), die in de zakenwereld naam maakte als algemeen directeur van de kledingketen C&A, in Amsterdam aan de slag gegaan als vice-president van brillenproducent Pearle Europe. Twee jaar geleden had ze een minder klare kijk op zaken: toen aanvaardde ze nog een functie als CEO van ZNA. ZNA staat voor Ziekenhuisnetwerk Antwerpen, een politieke valkuil waar geen enkele integere manager overleeft. Ook de patiënten lopen er elke dag gevaar voor hun leven.

Precies de dag na haar vertrek lekte een ernstige medische fout uit in het Jan Palfijnziekenhuis dat deel uitmaakt van ZNA: een verkeerde patiënt werd aan de urinewegen geopereerd. De schade is onherstelbaar.

Die ene blunder is echter maar het topje van de ijsberg. Bij ZNA stapelen de fouten zich op. Artsen en verpleegkundigen vluchten er weg, wie blijft wordt zonder genade uitgeperst.
Niet de goede medische zorgen, maar de geldstromen zijn de enige zorg van de Raad van Bestuur.

Onlangs werd zelfs beslist dat binnenkort het kinderziekenhuis Paola de deuren zal sluiten, want de meeste klanten zijn illegalen of allochtonen en die laten alleen openstaande rekeningen achter. Het personeel wordt er letterlijk weggejààgd tot het ziekenhuis niet meer in staat is te functioneren. De Raad van Bestuur ontkent vandaag nog met man en macht deze plannen, maar als het over een jaar zover is, herinner je dan dat je ’t hier voor ’t eerst gelezen hebt!

Ga door met lezen van "Antwerpse ziekenhuizen kunnen uw gezondheid schaden"

De 'zorgelijke zomer' van Antwerpen

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Tue, 28 Jul 2009 20:32:02 +0200

Bijna twee jaar geleden onthulde ik op dit blog hoe het Antwerpse stadsbestuur, het Antwerpse OCMW en het ZiekenhuisNetwerk Antwerpen het leven van patiënten en medisch personeel in gevaar brachten. De moorddadige wantoestanden moesten het verdachte verdwijnen van miljoenen OCMW-geld compenseren en konden alleen blijven voortbestaan met de georganiseerde medewerking van de lokale media.

Hoeveel paniek mijn artikel bij alle betrokken diensten veroorzaakte en hoe krampachtig de media tot propagandamachines werden omgekocht, deed ik drie maanden later omstandig uit de doeken in een vervolgartikel.

Vandaag schrijft collega Lex Moolenaar in Gazet van Antwerpen, éindelijk!, dat het toch niet allemaal koek en ei is in het Kinderziekenhuis Paola, alsof hij de ontdekking van de eeuw heeft gedaan. Het is echter lang geen primeur, eerder bladvulsel in komkommertijd. De echte achtergrond beschrijft hij namelijk niet. Die volgt hier.

Ga door met lezen van "De 'zorgelijke zomer' van Antwerpen"

ex-OCMW-ziekenhuizen levensgevaarlijk

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 30 Sep 2007 13:31:01 +0200

OCMW-fraude noopt tot besparing
op hoofd van patiënt en personeel

Politieke perversiteit kent geen grenzen. Omdat door wanbeleid het Antwerpse OCMW met een put van meer dan 50 miljoen euro opgezadeld zit, moet er bespaard worden. Dat gebeurt op de meest immorele manier: het leven van (zelfs ongeboren) kinderen wordt schaamteloos op het spel gezet.

Het Visa-schandaal ging ‘maar’ over geld, smokings, saccochen, gastronomische uitspattingen, hete hotelnachten, zelfs een complete woninginrichting, ja.

Het OCMW-schandaal gaat over mensenlevens.

Ga door met lezen van "ex-OCMW-ziekenhuizen levensgevaarlijk"

De Bom onder het Antwerpse OCMW

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Fri, 28 Sep 2007 16:33:15 +0200

- Nog de laatste details dubbel controleren;

- Nog de allerlaatste bewijsstukken op verscheidene plaatsen in het land bij mij onbekenden onder laten brengen;

- nog de laatste maatregelen nemen om getuigen af te schermen;

- nog even alle adressen in mijn gps wissen en overschrijven;

- nog eerst die geleende laptop en geleende gsm terug laten bezorgen aan iemand die mij niet kent;

- nog 1 keer diep ademhalen en dan...

morgen - ten laatste overmorgen - EXCLUSIEF op de blog VRIJ VAN ZEGEL:

De Bom onder het Antwerpse OCMW - De Moord op de Onschuldige Kinderen - Hoe met mensenlevens gesold wordt om de weggefraudeerde 50 miljoen euro te recupereren! - Kunnen Monica De Coninck en Patrick Janssens zich nog vertonen in 't Stad?

Een schandaal, weerzinwekkender dan de Visa-affaire!

Maatschappelijke verdoving

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 26 Apr 2007 00:00:00 +0200

Vijftig jaar geleden, ik was een jaar of 7 schat ik, zag ik voor het eerst de zee. Ik dacht tot dan dat het een hoop water was, heel hoog, maar ’t bleek een vlakke plas te zijn, heel ver.

Dat klopte dus niet en ik ontdekte het dankzij Nonkel Marcel die een buitenverblijf in Knokke had. Op een zondagochtend nam hij me mee in zijn grote, zwarte Oldsmobile.

’s Namiddag reden we door naar Sluis. Dat was in het buitenland en daarvoor moest je langs de douanen passeren. Nonkel Marcel kende ze allemaal, deelde rijkelijk sigaren uit, vertelde ‘een leuke bak’ en reed door. In Sluis, naast de windmolen, had hij ook kennissen. Die laadden zijn koffer vol met pakken boter. Daarna reed hij zonder enige controle terug over de grens. Met een kind op de achterbank zie je er zelfs in noodgevallen onverdacht uit. ’s Avonds waren we weer thuis.

Die boter was in Nederland veel goedkoper dan bij ons omdat ze daar meer koeien hadden en dus meer melk om boter te maken, zei Nonkel Marcel.

Later leerde ik dat er een andere reden was. Bij ons was de boter duurder omdat politici en ambtenaren er meer nodig hadden om op hun hoofd te smeren.

Vandaag zijn we een halve eeuw verder. Nonkel Marcel is al lang dood. Het smokkelen is ook voorbij, want er is een ‘vrij verkeer van goederen en diensten’.

De prijsverschillen bestaan echter nog altijd. Is het niet voor boter, dan voor medicamenten bijvoorbeeld.

Ga door met lezen van "Maatschappelijke verdoving"

Solidariteit

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 12 Feb 2006 22:02:00 +0100

Zowat 7 miljoen Belgen hebben ergens in een schuif een polis van een hospitalisatieverzekering liggen. Gelukkig zijn degenen, die zich dat niet herinneren en er nooit gebruik van hebben gemaakt. Voor anderen kon die polis het verschil maken tussen leven en dood. Maar de verzekeringsmaatschappijen zien het niet meer zitten. De premie moet drastisch omhoog, in sommige gevallen gewoon verdubbelen.

De woordvoerder van de sector wil dat woord niet gebruiken en noemt het een ‘inhaalbeweging’. Voor wie tweemaal zoveel moet betalen, maakt het niets uit hoe een afgeborstelde mimespeler dat noemt.

Het overgrote deel van die 7 miljoen Belgen zal er echter niet van wakker liggen. Een hospitalisatieverzekering is immers in veel gevallen een ‘incentive’. Dat is een snoepje, dat de werkgever uitdeelt om de motivatie hoog te houden. Zo genieten de 23.000 ambtenaren van de Vlaamse Gemeenschap al 5 jaar van een gratis hospitalisatieverzekering, eerst bij AXA-Royale Belge, sinds vorig jaar bij Fortis AG. Al het onderwijzend personeel kon jaren geleden al tegen uiterst voordelige voorwaarden een dergelijke verzekering voor hun heel gezin afsluiten bij het toemalige OMOB (thans Ethias). Heel wat bedrijven geven deze verzekering, al dan niet tegen een kleine persoonlijke tussenkomst, eveneens aan hun personeel. Bij autobusbouwer Van Hool is de polis zelfs ondertekend door de vakbonden om ‘het collectieve karakter’ te bevestigen.

Er zijn geen cijfers bekend over hoeveel mensen zelfstandig en aan het volle tarief een hospitalisatieverzekering hebben afgesloten, maar hun aantal staat niet in verhouding tot die 7 miljoen. Een verhoging van de premie zal de consument dus nauwelijks voelen en voor bedrijven zijn de premies fiskaal verrekenbaar.

Het nieuws van de verhoging legt wel enkele andere pijnpunten bloot.

Verzekeringsmaatschappijen zijn geen sociale instellingen, maar commerciële ondernemingen. Zij willen niet alleen voldoende premies innen om hun kosten te dekken en om provisies aan te leggen die, bij calamiteiten, onder rechthebbende klanten moeten verdeeld worden. Zij moeten ook winst maken voor hun aandeelhouders.

Op zich is daar niets verkeerds aan, maar het spel moet wel eerlijk gespeeld worden. Dat doen de verzekeringsmaatschappijen dus niet. Tegen elke internationale, economische wetgeving in, vormen zij de enige sector die eenzijdig contracten wijzigt zonder inspraak van de klant. Zij kunnen klanten weigeren op basis van parameters die in elke andere sector een proces wegens discriminatie zouden opleveren. Zij stellen verkoopvoorwaarden die niet onderhandelbaar zijn, zonder dat de klant aankoopvoorwaarden kan doen gelden. Zij kunnen laten betalen voor dingen die zich haast nooit voordoen, en met uitsluiting van de dingen waarvoor mensen zich uiteindelijk wensen te verzekeren.

Zij voelen zich ongenaakbaar omdat ze het spel zo grof spelen. In de Raad van Bestuur vinden we namen van zeer belangrijke personen die op allerlei maatschappelijke terreinen een grote invloed hebben, of de maatschappijen beloven een goedbetaald zitje aan een huidige politicus voor het moment waarop zijn electorale mayonaise niet meer pakt.

Verzekeringsmaatschappijen beschikken over gespecialiseerde studiediensten die exact berekenen wat het maximum risico is. Stel dat alle winkels in Wijnegem Shopping Center bij dezelfde maatschapij zouden verzekerd zijn en er breekt brand uit, dan zou dat ook voor de maatschappij een ramp zijn. Daarom zal zij liever evenveel winkels als klant hebben, maar dan verspreid over het hele land. Je hebt het misschien zelf al ondervonden: je kan beter aangereden worden door een auto die bij een andere maatschappij dan de jouwe verzekerd is. De afhandeling van het dossier gebeurt dan een stuk vlotter.

Verzekeringsmaatschappijen zullen ook vechten tot de laatste eurocent. Zolang er ook maar enige twijfel bestaat over de schuld van hun cliënt, moet de andere partij wachten.

Als ze voorzien dat een rechtzaak te lang duurt en te veel zal kosten, dan doen ze een minnelijke schikking. Dit is dus een voorstel van een lager bedrag dan hetgene waarop de begunstigde normaal zou kunnen rechthebben. Om die minnelijke schikking te forceren, wordt enerzijds beloofd dat de uitbetaling snel kan volgen, en anderzijds gedreigd dat een rechtszaak aan de particulier heel veel zou kunnen kosten terwijl de maatschappij toch over een batterij eigen juristen beschikt...

Verzekeringsmaatschappijen gebruiken graag het woord ‘solidariteit’. Het hele verzekeringswezen is volgens hen daarop gebaseerd: iedereen betaalt een kleine bijdrage en wie het ooit echt nodig heeft, kan uit de grote pot putten. Het systeem dateert al uit de tijd van de middeleeuwse gilden en ambachtskamers. Verzekeringsmaatschappijen hebben daarom een zeer grote verantwoordelijkheid. Zij moeten zorgen dat de pot groot genoeg is en hun werkingskosten niet te zwaar. Bovendien moeten ze ervoor zorgen, dat ze zelf verzekerd zijn voor het geval bij hen iets mocht misgaan. Dat laatste bestaat nog niet zo lang. Een goeie 30 jaar geleden stonden plots heel wat gezinnen in de kou en in de armoede, na het Belfort-schandaal.

Maar het begrip ‘solidariteit’ is een lachertje. Verzekeringsmaatschappijen hanteren andere tarieven voor 18-jarige dan voor 40-jarige chauffeurs, voor autobestuurders die in Brussel-stad dan in Putte-Grasheide wonen. Ze berekenen haarscherp in welke streek de kans op een carjacking groter is en als je daar woont, dok je gewoon meer af. Solidariteit?

Als de studiediensten morgen opvallende risicoverschillen vaststellen tussen mannen en vrouwen, autochtonen en allochtonen, holebi's en hetero's,... dan is het zeer de vraag of ook hier geen aparte tarieven zullen aangerekend worden.

Het probleem van de verzekeringssector in ons land, is echter een vicieuze cirkel. De maatschappijen dekken zich zodanig in, dat een verzekering bijna overbodig wordt. Maar ook de klant probeert steevast het onderste uit de kan uit te halen en de maatschappij te tillen waar het kan. Een gebroken ruit die niet gebroken was, een blikseminslag in een tv-toestel dat toch al versleten was, een lichtjes verhoogde factuur,... Niemand van ons is zonder zonde.

Alleen voor de hospitalisatieverzekering geldt dat niet, want niemand laat zich in een ziekenhuis opnemen als dat niet nodig is. Toch lijdt deze tak van het verzekeringswezen verlies en moeten de premies verhoogd worden.

De reden is gekend. De hospitalisatieverzekering vergoedt in principe het verschil tussen het totale bedrag en de tussenkomst van de ziekteverzekering, de ‘opleg’ of het remgeld dus. Nu bestaat er in ons land het verwerpelijke systeem dat dokters zonder aanwijsbare reden hun honorarium zomaar mogen verhogen, wanneer een patiënt voor een eenpersoonskamer kiest. In sommige ziekenhuizen kan dat het dubbele tot het vijfvoudige bedragen, hoewel de zorgen identiek blijven en alleen het hotel-facet van het ziekenhuis meer zou mogen kosten.

Ziekenhuizen willen bijgevolg van voor de opname al weten of een patiënt zelf betaalt, of dat er een hospitalisatieverzekering tussenkomt. In dat laatste geval stijgen de facturen en wordt de maatschappij gemolken. De patiënt merkt daar niets van.

Tot op het ogenblik, dat zijn premie verhoogt...

't Is van den hond

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 29 Dec 2005 00:00:00 +0100

Er ging een warme glimlach door Vlaanderen, toen drie jaar geleden een hier quasi onbekende Rudy Demotte federaal minister voor Sociale Zaken en Volksgezondheid werd. Hij was een Waalse PS’er, maar werd begin juni 1963 in de Vlaamse stad Ronse geboren. Bovendien groeide hij grotendeels op bij zijn Vlaamse grootmoeder in Brakel. Daar leerde hij de Vlaamse volksaard kennen én perfect Nederlands spreken. De gevorderde dertiger had bovendien twinkeltjes in de ogen en oogde sympathiek.

In zijn eigen dorp Flobecq/Vloesberg wordt hij als burgemeester op handen gedragen. Hij woont er in een gerenoveerd rijhuis in de rue Major René Dubreucq, zeg maar de dorpsstraat die op het marktpleintje uitgeeft. In het volkscafé en in de plaatselijke frituur is er niemand te vinden die een onvertogen woord over hem spreekt, zelfs niet eens denkt. Als overtuigd socialist, staat de kerk niet eens in zijn weg. Hij wandelt er respectvol voorbij, en beklimt de drie trapjes van de dorpskroeg waar hij zich tussen de gewone mensen best thuisvoelt. Franstaligen en Nederlandstaligen leven hier gezellig samen. Demotte weet hoe je twee culturen moet verzoenen: hij is zelf met een Bulgaarse getrouwd.

Na het boertige van Happart, het criminele van Cools, het schijnheilige van Di Rupo, het vulgaire van Onkelinx, het gluiperige van Spitaels, het tragikomische van Mathot,... leerde Vlaanderen eindelijk een PS’er kennen die te vertrouwen was. Demotte had kunnen de ultieme factor zijn in de communautaire verzoening, het enige waardoor de lapjeskat België bij elkaar kan blijven.

Maar we hebben ons vergist. Hij heeft een te lange carrière achter de rug in een besmettend partijklimaat. Secretaris van het OCMW in Lessines, nationaal secretaris en daarna voorzitter van de Waalse Jong-Socialisten, federaal minister, gemeenschapsminister, opnieuw federaal minister... en vooral ‘poulain’ van Guy Spitaels en Elio Di Rupo. Het kan niet erger.

Demotte heeft zijn ware aard voor de Vlamingen altijd goed kunnen verbergen en misschien is hij in zijn hart ook wel een beetje Vlaming. Als minister komt hij echter een paar strepen te kort. Zijn jongensachtige schijn van oprechtheid, heeft ‘m lang krediet verleend. Maar uiteindelijk val je daarmee alleen toch door de mand.

Neem nu zijn hetze tegen het roken. Er is wetenschappelijk geen enkel, maar dan ook geen enkel, sluitend en niet tegensproken, bewijs dat roken longkanker veroorzaakt. Het kan bevorderend zijn voor wie toch longkanker zou krijgen, maar het is niet aangetoond dat er een oorzakelijk verband is.

De anti-tabakslobby is echter sterker dan de tabaksindustrie en kan zich veroorloven, met medeplichtigheid van luie journalisten die persberichten klakkeloos overnemen zonder ze te controleren, gelijk welke onzin de wereld in te sturen en te verwijzen naar ‘Amerikaanse studies’ die niet te traceren zijn.

Ik beweer niet dat Rudy Demotte het karretje van deze fundamentalisten trekt. Ik denk eerder dat hij een jeugdtrauma afreageert en het verlies van een dierbare verwerkt. Als minister is dat even zwak.

Als roken dodelijk is, moet het verboden worden en daarmee gedaan. En dan moet de overheid alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een zwarte markt ontstaat. Zolang de overheid roken toelaat en er elk jaar miljarden taksen op beurt, dan moet ze er haar mond over houden, of ze is medeplichtig. De verantwoordelijkheid bij de gebruiker leggen, is laf. Zo simpel is het.

Alle maatregelen die ondertussen genomen zijn (zoals sensibliseringscampagnes, verbod aan –16-jarigen te verkopen, belachelijke slogans op sigarettenpakjes, ontsierende beelden op de verpakking die geen enkele indruk maken, het rookvrij maken van alle openbare gebouwen en zelfs privé-werkplekken, het pesten van de horeca, enz...), helpen geen fluit. Er wordt steeds meer gerookt. Voor wie er last van heeft, is de oplossing eenvoudig: blijf weg uit een rokerige omgeving. Als ik geen lawaai kan verdragen, ga ik ook niet naar een discotheek.

Ondertussen blijkt dat rokers veel meer begrip, beleefdheid en tolerantie aan de dag leggen voor niet-rokers, dan omgekeerd. Ze doen dat niet uit eigenbelang of om zich sociaal aanvaardbaar te houden, ze doen dat alleen omdat ze geen enggeestige zuurpruimen zijn. Vele niet-rokers zullen wellicht wegkankeren van ’t chagrijn in plaats van een longaandoening.

Maar omdat je niet altijd op dezelfde spijker kan blijven hameren, want dan word je zo vlug voor een ouwe zaag versleten, bemoeide Demotte zich ook met circusdieren. Op dit vlak liet hij zich wél beïnvloeden door Gaia en consoorten. Hij had echter een en ander verkeerd ingeschat, nauwelijks of geen contacten gehad met de circuswereld zelf, en moest uiteindelijk op zijn beslissing terugkeren.

Circusdieren zijn over ’t algemeen beter verzorgd dan gewone huisdieren. Er wordt van hen een prestatie verwacht en hongerige of mishandelde dieren zijn daartoe niet in staat. De foto’s van gekwetste olifanten of uitgemergelde tijgers zijn ofwel uitzonderlijk of vals. Gaia weet heel goed hoe je met Photoshop moet omgaan! Tenslotte zijn circusdieren het handelsfonds, het werkkapitaal, van de artiest die ermee optreedt. Die neemt daar geen risico mee.

Het feit dat wilde dieren in de natuur thuishoren, is flauwekul. Circusdieren houden het geen dag in de vrije natuur uit omdat ze allemaal in gevangenschap geboren en door mensen verzorgd werden.

De recentste miskleun van Demotte is het voorstel om privé-personen een vragenlijst te laten invullen voor ze een hond kopen. Waarom mogen ze trouwens nog een hond houden? Is de hond zelf ook geen wild dier, dat afstamt van de hyena en in roedels leeft en niet in een mand slaapt?

De vragenlijst heeft geen enkele officiële waarde. De dierenhandelaar kijkt ‘m na en controleert of het toekomstige baasje een tuin heeft (honden mogen binnenshuis geen plasje doen), of er kinderen zijn (dan zijn honden gevaarlijk, want heel uitzonderlijk wordt er al eens een kind gebeten) en of hij/zij het dier mee op vakantie kan nemen.

Je vult natuurlijk in wat je wilt, want je doet dat niet onder ede en die handelaar heeft geen enkele bevoegdheid om je verklaring in twijfel te trekken of te controleren. Hij moét je, volgens het Verdrag van Rome, gewoon dat beest verkopen als jij met het geld klaarstaat.

Ik denk dat het in veel gevallen beter zou zijn, toekomstige ouders een examen te laten afleggen voor ze de toelating krijgen elkaar te bevruchten en een kind op de wereld te zetten waarvoor ze, financieel of geestelijk of affectief, misschien niet eens kunnen zorgen.

Zo’n idee is ethisch natuurlijk onbespreekbaar, akkoord. Maar laten we dan in godsnaam niet lullen over een hond!

Ondertussen blijven verpleegkundigen voor een basisloon ’s nachts door hun rug gaan, werken ambulanciers voor een kilometervergoeding die bijna de ‘vrijwillige basis’ benadert, worden zelfstandige thuisverplegers uitgebuit door een centrale dienst die de opdrachten verdeelt, moeten oudjes in het tehuis wachten tot die ene logistiek medewerkster tijd heeft om hun pamper te verversen, blijven sommige geneesheer-specialisten hautain te laat komen op een afspraak terwijl hun zieke patiënten nerveus wachten, moeten chronische patiënten om de haverklap een vernederend onderzoek blijven ondergaan om dan een aalmoes te ontvangen, en lacht de farmaceutische sector in haar vuistje omdat ze toch aan het langste eindje trekt zolang de minister van Volksgezondheid zich met futiliteiten bezighoudt.

In elk geval, als je ooit een praatje slaat met Rudy Demotte, dan kan dat best meevallen. Want eigenlijk is hij een aimabel man. Maar zeg elk woord in 1 ademstoot, want anders begint hij te schelden.

Achter de open blik gaat een giftig manneke schuil.

N.B.: Ik ben geen roker en heb geen huisdieren.

Een ziekenhuis gaat dood

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 03 Aug 2005 00:03:00 +0200

EXCLUSIEF

Het oude Onze-Lieve-Vrouwgasthuis van de Mechelse Gasthuiszusters en eigendom van het Mechelse OCMW is al jaren een financiële ramp. Een OCMW-ziekenhuis trekt nu eenmaal minder kapitaalkrachtige patiënten aan en heeft meer openstaande facturen, maar in het verleden werd er ook nogal wat wanbeleid gevoerd. Eerst door de directie, dan door het bestuur.

Toen de put te groot was, werd hulp gezocht. De Groep Emmaus (o.a. Sint-Maartenziekenhuizen in Mechelen en Duffel) was geïnteresseerd, maar het vrijzinnige stadsbestuur zag de katholieke achtergrond niet zitten. “Een stad als Mechelen moet een pluralistisch ziekenhuis hebben”, heette het. Het zal de patiënt worst wezen! Zelfs in christelijke ziekenhuizen moet je nog gaan zoeken naar een kruisbeeld en komt de aalmoezenier alleen langs als hij erom gevraagd wordt.

Het stadsbestuur zocht en vond wel een partner in het UZ Jette en om de vrijzinnigheid ter wille te zijn, veranderde het meteen de naam O.L.Vrouwgasthuis in Dodoensziekenhuis, naar de Mechelse kruidenkundige Rembert Dodoens.

Iedereen tevreden?

De dokters in elk geval niet, want die vertrokken met bosjes naar elders. De patiënten en hun familie evenmin, want voor de minste ingreep werden ze overgebracht naar Jette terwijl ze speciaal gekozen hadden voor een ziekenhuis op wandelafstand van de bezoekende familieleden.

Het stadsbestuur kraaide even victorie, maar had nog niet door dat de financiële put alleen groter werd. Jette was immers helemaal niet geïnteresseerd in dat ziekenhuis. Het wilde alleen het verplegende personeel, waaraan in Brussel zoals op vele plaatsen een groot tekort is, binnenrijven. Dat was zo gebeurd in Boom en Willebroek.

Stilaan kon het OCMW van Mechelen niet langer blind blijven. Het kwam tot een confrontatie, nadat uitgelekt was dat dokters aangemaand werden hun patiënten 'te melken' en uiteindelijk trok partner Jette zich terug. Het Dodoensziekenhuis had ondertussen zo’n slechte naam gekregen dat patiënten, niet zelden op aanraden van hun huisarts, elders gingen. In Mechelen ligt immers nog het Sint-Maartenziekenhuis, de vroegere ‘Kliniek van dokter Peeters’. In Duffel (10 km) en in Bonheiden (5 km) liggen eveneens gereputeerde ziekenhuizen. Tegelijk werd de directeur ontslagen en een crisismanager aangesteld. Eigenlijk was het een testamentuitvoerder, want ondertussen is de beslissing gevallen: Dodoensziekenhuis gaat dicht!

Officieel wordt Dodoens overgenomen door de groep Emmaus (Sint-Maarten), maar in werkelijkheid koopt Emmaus het ‘contingent ziekenhuisbedden’ zoals dat heet en is verder niet geïnteresseerd.

Emmaus zal langs de ring in Mechelen een nieuw mega-ziekenhuis bouwen met 700 bedden. Het ziekenhuis Sint-Maarten in Mechelen wordt dan gesloten en de campus in Duffel zal volledig voor psychiatrie worden gebruikt. Het gebouw van Dodoens blijft eigendom van het OCMW en kan uitsluitend dienen als geriatrisch centrum of… vervallen in leegstand!

Het nieuwe ziekenhuis zal in elk geval een spoedafdeling hebben, omdat deze dienst de belangrijkste aanbrenger van nieuwe patiënten is voor een ziekenhuis. Omdat het de facto zal verplicht worden ook minder gegoede patiënten op te nemen, zal er tevens de nodige druk worden uitgeoefend op het Mechelse OCMW om facturen onmiddellijk te betalen of zelfs voorschotten te verstrekken zoals dat nu al op sommige plaatsen gebeurt.

Door de omvang zal het Imeldaziekenhuis in Bonheiden in elk geval in de verdrukking komen.

Wat met het Dodoens-personeel zal gebeuren, is nog niet duidelijk. Een groot deel daarvan zijn contractuelen, vast benoemd bij het OCMW.