Vrij van Zegel - Onderwijs

Smet op Onderwijs

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Tue, 01 Sep 2009 12:32:52 +0200

1 september, het nieuwe schooljaar. Tegelijk twee nieuwsfeiten in de marge daarvan. Eén: ‘gemiddeld’ is meer dan één vijfde van de kleuters in Vlaanderen Nederlandsonkundig, dus in vele steden meer dan de helft. Twee: 18-jarigen zijn onvoldoende in staat om functioneel te lezen, beschikken over een te kleine woordenschat en hebben te weinig kennis van spelling en grammatica.
Zijn dit actuele nieuwsfeiten of is het opgewarmde kost? Wie met beide voeten in deze maatschappij leeft, is er niet door verrast.

Ga door met lezen van "Smet op Onderwijs"

Geen kennis meer, alleen nog 'duiding'

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 18 Sep 2008 19:27:58 +0200

Het is half september voorbij. De schoolkinderen zijn hun nieuwe klastitularis al een beetje gewend, We vergeten de voorbije zomer en kijken uit naar een zachte, kleurrijke herfst. Voor de rest slaapt dit land rustig door.

Politiek gebeurt er niets. Hebben we trouwens nu al een regering of is de formatie nog altijd bezig? Het is niet zo duidelijk. Zelfs de oppositie is ingeslapen. De ene partij houdt zich koest tegen de volgende verkiezingen die niet lang meer uitblijven, de andere partij wordt doodgezwegen en zal daarna het verwijt krijgen dat ze niks van zich laat horen. Zo gaat dat met door het regime gestuurde media.

Om de aandacht af te leiden en het volk toch enige vorm van brood en spelen te geven, wordt af en toe wat gebakkeleid over een secretaresse die met haar baas haasje-over speelde. Of omgekeerd, dat wordt ook gefluisterd. En over een minister die niet weet wat op zijn kabinet gebeurt omdat hij meestal elders met voor hem belangrijkere dingen bezig is.

Een ideale periode dus, om met enig vuurwerk onmiddellijk media-aandacht te krijgen. Wie vandaag een ongerijmd idee lanceert, staat op de voorpagina en zit in het vooravondnieuws.

Neem nu Magriet Hermans. Die vindt dat ze snoepwinkels in de buurt van scholen moeten verbieden. Of een of ander zelfbenoemd kankerclubje dat het roken zelfs wil verbieden achter de gesloten deuren van het eigen huis of in de eigen tuin. Of Mieke Vogels die lagere-schoolkinderen van 8 tot 18 uur in de school wil houden….

Hoewel, zo dom is dat idee nog niet. Misschien niet meteen uitvoerbaar, maar als idee vormt het wel een goede aanzet om even op door te denken.

Ga door met lezen van "Geen kennis meer, alleen nog 'duiding'"

De perversiteit van ons onderwijsbeleid

nospam@example.com (gastcolumn) — Fri, 07 Sep 2007 16:00:00 +0200

Lezeres Lizzie schreef een reactie op het artikel 'Katholiek onderwijs dwingt ouders te kiezen voor elitescholen'. Deze reactie is zo uitgebreid, zo onderbouwd, zo historisch juist dat ze meer is dan een reactie en zowat de waarde heeft van een gastcolumn. Daarom geven we ze hier ook als dusdanig weer.

Luc van Balberghe

Ga door met lezen van "De perversiteit van ons onderwijsbeleid"

Katholiek onderwijs dwingt ouders te kiezen voor elitescholen

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 03 Sep 2007 06:30:00 +0200

Vandaag, maandag 3 september, stromen meer dan 1.100.000 jonge mensen vanuit hun zomers luilekkerleventje terug schoolwaarts.

In heel wat huisgezinnen keert een gestructureerde regelmaat weer. Deze ochtend hing naast de geur van koffie ook die van het verse leder van nieuwe boekentassen. In de late namiddag vallen rugzakken tegen de kapstok en vanavond worden riemen kaftpapier versneden en geplooid.

De keuze van de juiste school voor hun kind hebben ouders al enkele maanden geleden gemaakt. Of het een goede keuze was, is vandaag niet meer zeker. Heel wat ouders die bewust voor het vrij katholiek onderwijs opteerden, vragen zich vandaag af: “Waar is dat mens in godsnaam mee bezig?!!”

‘Dat mens’ is Mieke Van Hecke, een van enige eerlijkheid en intelligentie gevrijwaarde linkse tante, ex-politica van de CD&V maar in wezen een duikboot van de Sp-a, die wegens te-licht-bevonden-voor-het-halfrond gedumpt werd als hoofd van de Guimardstraat, de koepel van het katholieke onderwijs.

Ga door met lezen van "Katholiek onderwijs dwingt ouders te kiezen voor elitescholen"

Jeetje, krijg de klere!

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 03 Feb 2007 00:00:00 +0100

Van Dale, het Woordenboek der Nederlandse Taal, kwam deze week op een wat ongelukkige wijze in het nieuws. De scholengemeenschap van de Nederlandse gemeente Staphorst had namelijk 2.500 exemplaren van het woordenboek besteld, maar met weglating van bepaalde woorden zoals vloeken, schuttingtaal, edg.

De uitgeverij Van Dale Lexicografie bv had eerst toegezegd (business is business), maar trok zich daarna terug om ‘haar onafhankelijkheid te bewaren’. In werkelijkheid was de druk van buitenaf te groot geworden.

Tijd dus, om even enkele dingen onder de loep te nemen.

Ga door met lezen van "Jeetje, krijg de klere!"

Stalag-aan-Zee

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 27 Jan 2007 00:00:00 +0100

Ze droegen grote zwarte hoeden en hadden kaarskrullen in het haar. De vrouwen droegen een pruik en de mannen waren besneden. Ze spraken een eigen onverstaanbare taal, hadden eigen scholen en eigen winkels en woonden in eigen wijken. Ze hadden alleen met de bevolking contact om zaken te doen die niet altijd transparant waren en ze belegden hun winsten in Zwitserland.

Tot iemand vond dat ze een bedreiging vormden en te veel ongrijpbare invloed uitoefenden op de reguliere maatschappij.

Men bouwde een muur met gesloten poorten rond de wijk, die meteen een getto werd. En wie buiten dat getto mocht bewegen, moest van ver herkenbaar zijn aan een gele Davidster, zoals melaatsen zich aankondigen met een ratel…

Het vervolg is een zwart hoofdstuk in de geschiedenis van de XX-ste eeuw.

Ga door met lezen van "Stalag-aan-Zee"

Geschiedenisvervalsing

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Fri, 12 May 2006 00:00:00 +0200

Begin van de jaren ’60, vorige eeuw. In de Vlaamse colleges worden duizenden jongens met harde hand en een houten liniaal klaargestoomd voor het leven. Onder het mom van ‘christelijke waarden’ leren ze waar het werkelijk om draait: geld, kennis, macht en de Wet van de Sterkste.

Alleen lefgozers met brains halen het laatste jaar, de retorica. De anderen, de iets minder begaafden, de meer creatief denkenden, de gevoelige zielen... zijn voordien al zorgvuldig buiten gewerkt.

Het college zet geen leerlingen aan de deur. Het laat dit werk opknappen door de haantjes-de-voorste. Hun ingedrilde mentaliteit is er een van grenzeloze ambitie en verhevenheid. Nauwelijks 20 jaar voordien marcheerden gelijksoortige jongens achter een vendel over de kasseien als Übermenschen. Nu noemen ze zich de Jeunesse Dorée. Hun ouders zijn goed boerende vrije beroepers of welstellende middenstanders. De jongens zelf zullen later kunnen terugvallen op het netwerk van Kerk & Staat en het verder schoppen dan de ‘basse classe’ die neerbuigend naar athenea wordt gedraineerd.

Wie niet tot de sekte behoort en toch in ’t college wil blijven, moet de goorste pesterijen verduren. Boekentassen komen terecht in een plas water, de uniformpetjes cirkelen tot in de dakgoot, boterhammen worden beplast, schriften verdwijnen spoorloos uit de bank, opsluitingen in een toilet op het einde van de speeltijd zijn dagelijkse kost en broek-aftrekken in de turnzaal – gevolgd door algemeen hoongelach – horen er ook bij.

Enig verweer is totaal onmogelijk, want de discriminatie wordt niet alleen stilzwijgend geduld, maar zelfs stiekem georganiseerd door de priester-leraars die op die manier hun eigen frustraties kunnen afreageren.

Tot het moment waarop zo’n begaafde, maar minder welstellende of fysiek niet zo aantrekkelijke jongen door het lint gaat, voor één keertje de rollen omdraait en zelf een medeleerling verrot schopt.

Eindelijk een reden om hem van school te sturen, want zoiets doe je niet, er was niet eens een directe aanleiding voor! Een impulsieve reactie, ingegeven door jaloezie, waarvoor niemand enig begrip kan opbrengen, heet het.

***

Begin van de jaren ’90, vorige eeuw. Mijn zoon is 13 en mag ’s avonds later opblijven om naar de reeks Holocaust op tv te kijken. Het is weliswaar een verhaal, maar gebaseerd op feiten. Een ideale manier om geschiedenis te leren.

“Waarom deed Hitler dat eigenlijk?” vraagt hij. “Waarom hadden die Duitsers iets tegen Joden, waarom waren ze er zo verbeten op? Waarom wilden ze hen niet alleen dood, maar deden hen ook nog afzien? Wat hadden die Joden dan misdaan?”

Ik heb geen antwoord op zijn vragen. Niémand heeft een antwoord op die vragen. Voor dergelijke gruwel schiet elk antwoord te kort. Het zou ook een eerste stap betekenen naar begrip, en dat is dan een stap te ver. Ik wil daar geen begrip voor hebben.

Ik wil wel proberen te begrijpen. En dat lukt me ook niet. Omdat ik die tijd daar, niet zelf beleefde en omdat ik er nadien nergens correcte informatie over kreeg. Elke film over de Holocaust begint in 1939. Ik zou eens een documentaire willen zien over de Joden in Duitsland, die éindigt in 1939…

Enkele dagen later loopt mijn zoon met zijn vriend in de stad. Ze hebben elk een stuk van 20 frank bij en gaan een cadeautje kopen voor een zieke vriend.

Onderweg worden ze tegen gehouden door drie kutmarokkaantjes die weliswaar een paar jaar jonger en een kop kleiner zijn, maar… ze hebben een mes. Tweemaal 20 frank verwisselt van eigenaar. ’t Is te zeggen: gaat over van eigenaar naar dief.

Mijn zoon staat aan de grond genageld. Hij is opgevoed in een geest van correctheid, rechtvaardigheid en respect voor mijn en dijn. Verweer is onmogelijk. Zijn machteloze woede is groot.

’s Avonds fluistert hij, nog steeds ontdaan: “Was dat met de Joden ook zo, papa? Nu begin ik te begrijpen waarom je iemand zomaar zou willen doodmaken.”

Ik word heel bang en denk aan het liedje van de ooievaar en de kikker: Als ik later groot en sterk zal wezen,…

Vandaag is mijn zoon zelfs groter en sterker dan ik. Hij heeft, net als ik, een grote mond en een heel klein hartje. Hij is het ook vaak niet met me eens en denkt over veel dingen een stuk genuanceerder dan ik. Hij hecht ook nog steeds veel belang aan rechtvaardigheid, heeft respect voor mijn en dijn en gunt iedereen een plaats op deze wereld, zelfs in zijn straat.

Gelukkig!, zucht ik soms.

***

Begin mei, 2006. Terwijl kardinaal Danneels voor de verzamelde pers een waardeloze verklaring aflegt over illegalen, die zowel vriezen als dooien inhoudt, koopt in Antwerpen een 18-jarige jongen een zwaar jachtwapen en knalt er doelbewust enkele mensen mee neer.

- “Waar was jij, meneer de Kardinaal, donderdag om 10 uur?…”

Ik geloof niet dat de slachtoffers toevallig op de verkeerde plaats liepen. Het is nagenoeg zeker dat hij precies die Malinese en die Turkse vrouw heeft uitgekozen omwille van hun etnie. En zoiets doe je niet, de slachtoffers hadden er wellicht niet eens aanleiding toe gegeven.

Wie voor dergelijke actie begrip opbrengt, is medeplichtig. Maar wie zegt, dit niet te kunnen begrijpen, is hyprocriet.

Bij deze moordpartij is het woord ‘racisme’ absoluut misplaatst. De werkelijke drijfveer is ‘te lang opgekropte machteloosheid’. Het is een verschrikkelijke en verwerpelijke daad van iemand die elke dag geconfronteerd wordt met een maatschappij die het bloed onder nagels wordt uitgetergd.

Niet alleen Hans, maar zovele ministers, parlementairen, burgemeesters, land- en kerkvorsten, journalisten en het hele linkse establishment hielden gisterenochtend mee hun vinger aan de trekker en hebben bloed aan hun handen.

Zij zijn er zich zelfs niet van bewust dat ons land volloopt met al dan niet in Gothic vermomde moordenaars, die elk moment door het lint kunnen gaan omdat ze jarenlang bedrogen werden door platte demagogen met dezelfde fascistoïde methodes als in de colleges van de jaren ’60.

Dat deze misdaad het gevolg is van een steeds toenemende verharding en zelfs racisme in de maatschappij, zoals 'links' beweert, is absoluut juist. Blijft de vraag wat de oorzaak is van die toenemende verharding en het zogenoemde racisme.

Als later een tv-serie wordt gedraaid over de bloedige en genadeloze revolte van de Vlamingen tegen vreemde overheersers, dan hoop ik – ter correcte informatie van de volgende generaties - dat vooral de periode 1960-2006 aan bod komt.

Met de trein van Oostende...

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 29 Apr 2006 16:03:20 +0200

Ze zijn dus uiteindelijk vertrokken. Zowat vijftig jongens en meisjes van de Latijnse afdeling van het O.L.Vrouwecollege in Oostende brengen een weekje in Italië door. Dit kadert in een uitwisselingsprogramma, want in september komen evenveel jonge Latinos bij hen logeren.

Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Ze zouden vorige woensdag vertrokken zijn. Niet met de trein van Oostende, maar met de autocar naar Charleroi en vandaar met een goedkope vlucht van Ryan Air naar Rome.

De directie vond dat ze die voormiddag nog gewoon les moesten krijgen en rond de middag instappen. Het vliegtuig zou toch pas ’s avonds opstijgen.

Of die leerlingen woensdagochtend met hun gedachten bij de les waren, is zeer de vraag. Maar de beslissing kadert in de opvatting van dit College, dat je jonge mensen behoorlijk moet trainen en ernstig voorbereiden op hun later beroepsleven. Als ze over enkele jaren in het management staan en in de vooravond een zakenvlucht moeten halen, dan zullen ze ook in de voormiddag nog moeten werken – en misschien zelfs in de VIP-lounges op de luchthaven!

Het is goed, dat er nog scholen zijn die beseffen hoe het er in het werkelijke leven aantoe gaat.

Toch één kleine dissonant in de organisatie: omstreeks 17 uur belden de leerlingen allemaal hun ouders op met de vraag of ze hen een uur later in Oostende terug konden ophalen aan het college…

Het vliegtuig was namelijk die ochtend al om 0600 uur vertrokken. De verantwoordelijke leraar had vergeten om ten eerste de tiketten enkele dagen vooraf te herbevestigen, én de dag voordien de tijdschema’s van de vluchten nog eens te controleren.

In elk geval, de volgende ochtend is de hele groep met dezelfde autocar naar Zaventem gereden en hoopte daar een lijnvlucht naar Italië te nemen. Met enige vertraging omdat Terminal A wegens een veiligheidsincident enkele uren gesloten was, lukte dit uiteindelijk.

De (ouders van de) leerlingen moesten echter wel een supplement betalen. Dat alleen bedroeg al meer dan de totale kost van hun uitwisselingsweek. Twee leerlingen gingen bijgevolg niet mee, omdat deze onvoorziene uitgave budgettair niet paste voor hun ouders.

Het kan iedereen overkomen. Maar in een college waar al gestraft wordt voor een afgebroken potloodpunt of een ezelsoor aan een examenblad, vraag ik me af of die bewuste leraar nu nog wel genoeg authoriteit heeft om enige eis te stellen aan wijsneuzige pubers die verstandig genoeg zijn om zich geen oren te laten aannaaien.

Trouwens, mocht het college die groepsreis wel organiseren zonder tussenkomst van een reisbureau en zonder vergunning? En was er dan echt geen ‘zwarte kas’ om de bijkomende kosten ten laste te nemen?

Soms zijn praktijkvoorbeelden, zoals het nemen van verantwoordelijkheid, de leerstof die het langst blijft hangen.

De verborgen agenda van Mieke Van Hecke

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 13 Mar 2006 22:39:10 +0100

Onderstaand artikel al gelezen? Begin dan eerst daarmee. En ontdek vervolgens waarom het hoofd van de Guimardstraat (de koepel van het katholieke onderwijs) tot zo'n stompzinnige gedachte komt. Een gedachte, waarover in december van vorig jaar al een congres werd gehouden met referaten en workshops. Een congres, waarvan vandaag de deelnemers en sprekers helemaal anders denken dat zij om den brode moeten verklaren.

Wie is Mieke Van Hecke? Zij is een ex-parlementslid voor de CD&V, dat na het overlijden van de laatste kanunnik de hele katholieke onderwijszuil onder haar bevoegdheid kreeg. In werkelijkheid is zij een marionet die louter een politieke opdracht uitvoert.

Kort na haar aantreden toonde ze al haar dubbel gelaat, toen ze als een hysterica te keer ging en bijgevolg zichzelf onderuit maaide in een televisiedebat waar ze nochtans heel galant bejegend werd. Het punt was, dat ze haar dossiers niet kende, haar dubbele agenda niet kon verborgen houden en onvoldoende eerlijke argumenten had om haar standpunt op een overtuigende, maar serene manier te verdedigen.

Het is een oude wet, dat wie het onderwijs in zijn macht heeft, de maatschappij grotendeels beheerst. Voor de katholieke zuil is dat decennialang opgegaan. Tot de socialistische familie zich begon te integreren in het officiële onderwijs en haar gedachtegoed langs die weg begon uit te dragen.

Vandaag ziet de CD&V met lede ogen hoe de kiezer op andere partijen stemt. De socialisten trachten dat op te vangen door het stemrecht voor vreemdelingen uit te buiten en zoete broodjes te bakken met de allochtone gemeenschap. Zij zijn er niet in het minst om bekommerd, ze zijn alleen uit op de stemmen.

De CD&V staat erbij en kijkt ernaar. Of toch niet? Als zij nu eens allochtone kinderen zou aantrekken, ook in de betere scholen? Dus, niet alleen in de wijkbasisschooltjes of in de beroepsklassen, maar ook in de colleges, de normaalscholen...? De katholieke zuil heeft destijds nog de negertjes in Zwart-Afrika bekeerd en in het hartje van Congo de aardrijkskunde van België ingelepeld. Dan kan ze via haar uitgebreid onderwijsnet ook nu toch ook invloed verwerven op de allochtone bewoners van ons land, of niet?

Maar als die jonge mensen eens opgeleid zijn, wat doe je daar dan mee? Je kan ze toch niet laten doorstromen om ze daarna in de werkloosheid te dumpen? Daarover ging het congres dat einde vorig jaar in het Waasland gehouden werd. De oplossing is simpel: je geeft ze eerst een opleiding in je eigen onderwijsnet en daarna creëer je er op dezelfde plaats banen voor.

Dat Mieke Van Hecke haar ziel voor dertig zilverlingen verkoopt, zal haar een zorg wezen. Ze is immers niet bezig met een katholiek of een opvoedkundig project, maar met platte politiek!

De meester is een indiaan

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 13 Mar 2006 18:26:12 +0100

De koepel van het katholieke onderwijs in ons land, kortweg de Guimardstraat, ondertekende mee een diversiteitscontract. Daarmee verloochent de koepel haar eigen karakter en verlaagt zich van hoogstaand kwaliteitsonderwijs tot een bonte bende die zich in niets meer onderscheidt van andere inrichtende machten. Straks geeft een roodhuid met pluimentooi Vaderlandse Geschiedenis aan Vlaamse kinderen. Kwestie van diversiteit. Of zal er meteen een beperking ingevoerd worden, zo vlug de juffen een boerka dragen?

De koepel wil zogezegd af van het predikaat ‘elitescholen’, maar daagt weldenkende ouders uit om zelf een eliteschool op te richten waar hun kinderen nog ernstig genomen worden.

In ons land bestaat (gelukkig) een leerplicht. Of die tot 18 jaar moet duren, is een ander verhaal. Het was destijds Minister van Onderwijs Coens die deze leeftijd bepaalde om jongeren uit de werkloosheid te houden. Die beslissing had een budgettaire reden die niets met onderwijs te maken had.

Wij kennen echter geen schoolplicht. Ouders die in de kringloopwinkel een oud schoolbord en een doos krijtjes kopen, mogen hun kinderen zelf les geven. Ze hoeven er zelfs geen diploma voor te hebben.

De enige vereiste is, dat ze een minimaal leerplan volgen en dat hun kinderen op geregelde tijdstippen bepaalde vaardigheden en een bepaalde kennis kunnen aantonen. Als de achterkeuken groot genoeg is, mogen zelfs de kinderen van de buren mee les komen volgen. De inspectie zal er streng op toezien, maar theoretisch en wettelijk is dit toegestaan.

Gebeurt dit op grotere schaal, met gediplomeerd personeel, volgens het opgelegde leerplan en in een voorgeschreven infrastructuur, wordt het zelfs gesubsidieerd en betaalt het Ministerie van Onderwijs het personeel. Het is dan helemaal een ‘vrije school’.

Daarom mogen we de term’ vrijheid van onderwijs’ niet te letterlijk nemen. Er is in ons land nauwelijks een vrijheid van onderwijs omdat er ook nauwelijks keuze is. De eindtermen liggen vast en de wegen om die te bereiken, zijn niet zo veelvuldig. Alleen methodescholen volgens de aanwijzingen van Steiner, Montesori en anderen, wijken een beetje af van het klassieke systeem, maar niet zo heel veel.

Er is wel de vrijheid om zelf onderwijs in te richten of om zelf de inrichtende macht te kiezen. Dat is iets heel anders.

Buiten enkele anekdotische uitzonderingen, zijn er twee grote ‘inrichtende machten’. Dat is enerzijds de overheid met gemeente-, provincie- en staatsscholen, anderzijds de koepel van het katholieke onderwijs.

De perceptie is soms anders. Door de omvang en de organisatorische structuur lijkt het katholieke onderwijs vaak heel erg ‘officieel’, terwijl een dorpsschooltje dat ooit door het gemeentebestuur van een kloosterorde werd overgenomen, best een ‘katholieke’ school kan lijken maar dat in feite niet is.

Nochtans is het katholieke onderwijs even ‘vrij’ (of ‘privé’) als een School met de Bijbel, een Joodse School, een Steinerschool, de Europese School of een te betalen privé-instituut.

De bijzondere eigenschap van een vrije school is, dat ze niet pluralistisch moet zijn. Ze mag ook leerkrachten en leerlingen weigeren die niet in de geest van de school passen. Ze mag een eigen gezicht hebben en die eigenheid als argument gebruiken om ouders te bewegen hun kinderen naar die school te sturen.

Indien een vrije school haar eigenheid opgeeft, verschilt ze in niets meer van het officiële onderwijs. Ook daar worden lessen gegeven door gediplomeerde leerkrachten, ook daar gelden leerplannen en eindtermen, ook daar krijgen de leerlingen onderricht in een (erkende) godsdienst naar keuze.

Indien de koepel van het katholieke onderwijs nu bewust allochtone leerkrachten (met de nadruk op moslims) aanwerft om zoals een grijze muis in het politiek correcte rijtje mee te schuifelen, verloochent ze haar eigen principes. Inderdaad, godsdienst kan ook door een gespecialiseerde leerkracht gegeven worden, net zoals in het officiële onderwijs. Maar de eigenheid van een katholieke school is juist dat de christelijke leer er niet alleen een lesuur is, maar een vakoverschrijdende levenshouding.

Als het alleen maar een lesuur Godsdienst is, dan zouden moslimmeisjes alleen dat ene uur hun hoofddoek kunnen dragen en voor de rest in badpak gemengd gaan zwemmen zoals alle andere leerlingen van de klas.

Vlaamse ouders kiezen misschien niet meer uitgesproken voor het christelijke of het rooms-katholieke, wel voor de waarden en normen die ermee samengaan.

Als die beperkt worden tot één lesuur en de rest van de lestijd besteed wordt aan politiek correcte indoctrinatie, hebben die ouders geen reden meer om voor deze scholen te kiezen.

Scholen moeten in de eerste plaats in goed onderwijs voorzien. Daarnaast mogen ze dat onderwijs kaderen binnen een geloofsovertuiging. Dat doen Scholen met de Bijbel waar de dominee het woord doorgeeft; dat doen Joodse scholen waar geen Arabische leerkracht ooit voor de klas zal staan.

Het katholieke onderwijs vormt in ons land de grootste hap in het totale onderwijsaanbod. Zijn verantwoordelijkheid is dus het grootst. Een diversiteitscontract is daar totaal overbodig.

Trouwens diversiteit is iets dat spontaan, haast organisch, groeit in een gezonde maatschappij. Wie dat met een contract wil opdringen, marginaliseert het door de ene groep positief te discrimineren en de andere daarvoor de ongevraagde rekening te laten betalen.

Een school moet geen spiegel van de maatschappij zijn. Een school moet goed onderwijs aanbieden en de maatschappij zal zich dan zelf wel in die school afspiegelen.

Ook het populariseren van een scholengemeenschap om een elitair karakter te vermijden, werkt juist averechts.

Als de Guimardstraat morgen scholen inricht die de ouders niet meer willen, zullen er pas echt ‘elitaire’ privé-scholen ontstaan waar alleen ouders die het kunnen betalen, hun kinderen naartoe sturen. Met leerkrachten die ook in hun privé-leven de waarden en normen van hun school beleven, met een vestimentaire verschijning die geen twijfel laat bestaan over wie leerkracht en wie leerling is. Omdat de ouders dan zeker zijn, dat hun kinderen daar een opleiding en opvoeding krijgen, gebaseerd op onze westerse waarden.

Echt katholiek onderwijs, dus.

Let-ter-gre-pen

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 12 Mar 2006 13:17:55 +0100

Mignon is een meisje, een jonge vrouw eigenlijk, uit Nederland die aan de pabo studeert. In Vlaanderen heet dat Normaalschool omdat wij ook Abnormale Scholen hebben. Over korte tijd is zij dus leerkracht basisonderwijs of onderwijzeres.

Ik weet niet precies hoe oud ze is, waar ze juist woont, hoe ze eruit ziet. Maar ik weet wel dat ze intelligent is, want ze durft zich dingen af te vragen waarop haar docenten geen aanvaardbaar antwoord hebben.

Zo stuurt ze me een mail met de vraag of ik weet wat de achterliggende gedachte is dat kinderen (in groep 4) moeten leren om woorden te verdelen in lettergrepen.

Haar vraag heeft verschillende invalshoeken. Bedoelt ze waarom mensen dat moeten leren, of waarom ze daarmee al in groep 4 moeten beginnen, of waarom we überhaupt woorden splitsen?

Mijn antwoord op de eerste interpretatie is eenvoudig: verdelen in lettergrepen is onderdeel van onze spraakkunst en als je geen grammatica beheerst, ga je je taal fout gebruiken met alle risico op verkeerde interpretaties en miscommunicatie.

Waarom er jong mee beginnen? Om te voorkomen dat kinderen eerst verkeerde taalgewoonten aankweken die ze achteraf nog maar met veel moeite kwijt kunnen geraken.

En waarom we woorden in lettergrepen verdelen? Heu,…

Gek toch, dat ik een hele dag met taal bezig ben en me nooit heb afgevraagd waarom we woorden splitsen. In het Frans zijn de regels daarvoor helemaal anders dan in het Nederlands en in het Engels wordt gewoon niet gesplitst. Elk woord is in die taal een geheel.

Eerlijk gezegd, ik schud het antwoord ook niet zomaar uit mijn mouw. Dus, even te rade gegaan bij taalkundigen en leerkrachten, maar hun antwoorden bevredigen me absoluut niet.

Een overzichtje:

- - Splitsen in lettergrepen is nodig om te zien uit welke afzonderlijke woorden een woord is samengesteld. (Tja, dat zie je toch zo! En waarom splitsen we dan an-de-re woorden ook?)

- - Splitsen in lettergrepen is nodig om lange woorden vlotter te kunnen lezen. (Vind ik geen argument. Je begint te leren lezen met korte woordjes en die worden langer naarmate je vlotter leert lezen. Bovendien helpen lettergrepen niet bij het lezen van een paternosterbollekensmakerijdirectiekantoorvloerbedekkingswinkelverkopersopleiding)

- - Splitsen in lettergrepen is nodig om de stam van een werkwoord te vinden. (Wat een flauwekul! Je splitst hou-den en snij-den en de stam is houd en snijd)

- - Splitsen in lettergrepen is nodig om het verschil te merken tussen een open en een gesloten lettergreep. Bij die laatste wordt de klinker dan verdubbeld. (Laat ons dan de klinkers schrijven zoals we ze uitspreken: a in wat en aa in waater; dan hoeven we geen splitsingsregels meer te leren)

Eigenlijk is er niemand die me een overtuigende verklaring geeft. Ofwel is er een reden, die zo nep is dat er een hele reeks uitzonderingen op gemaakt moest worden, ofwel kunnen we splitsen in lettergrepen gemakkelijk vervangen door het invoegen van enkele eenvoudige en bovendien logische spellingwijzigingen.

Als u wel een antwoord heeft op de vraag van Mignon, gebruik dan de reactieknop onder dit artikel. Zij en ik zullen het met genoegen lezen.

Van mijn kant heb ik voor Mignon (wat een schattige voornaam, toch!) dan geen antwoord, maar wel een goede raad: stel die vraag voorlopig niet aan je docenten, houd ze in gedachten maar leer de leerstof zoals een papegaai uit het hoofd, geef op de examenvragen de antwoorden die men van je wil horen, en zorg dat je een diploma krijgt. En ga met dat diploma de wereld te lijf!

Docenten hebben nu eenmaal niet graag studenten die intelligente vragen stellen, die ze niet zo meteen kunnen beantwoorden. Na de recente verkiezingen in Nederland, is dat trouwens helemaal af te raden.

Maar als de vraag te vurig op je lippen brandt, fluister ze dan maar in mijn mailbox.

Niks anders te doen?

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 30 Nov 2005 00:00:00 +0100

Drie opvallende feiten gisteren in het nieuws:

- de directrice van het Koninklijke Atheneum van Anderlecht chanteert een jonge leraar, door te dreigen met levenslange broodroof, tot ‘vrijwillig’ ontslag nemen wegens het verspreiden van een e-mail met een, volgens haar racistisch, grapje;

- de politierechter van Mechelen veroordeelt een man tot 165 euro boete omdat hij voor het afslaan zijn knipperlicht niet lang genoeg heeft laten werken, hoewel nergens in het verkeersreglement daarvoor een tijdsduur staat aangegeven;

- precies de politieke partijen die in ons land niet alleen de meeste boter op het hoofd hebben, maar zelfs al voor corruptie en andere maffiose praktijken veroordeeld werden, dienen bij de raad van State een klacht in tegen een andere partij waarvan een kopstuk precies hetzelfde zei wat hun eigen –ondertussen gevallen- kopstuk vijf jaar geleden ook al identiek verwoordde.

In de drie gevallen wordt duidelijk gewezen op de splinter om de aandacht af te leiden van de balk in het eigen oog.

Waar gaat het over?

Zoals iedereen, die een virtuele vriendenkring heeft, krijgt en stuurt die leraar met vaste regelmaat mailtjes met spelletjes, grapjes, cartoons, verwijzingen,… Eén daarvan was de uitbeelding van een monopolyspel met marokkaantjes. Telkens als ze aan een hoek kwamen, stond er ‘Ga terug naar de gevangenis’.

Goed gevonden? Alles kan beter, maar er zijn minder originele dingen. Grappig? Geen billenkletser, maar goed genoeg voor een glimlach. Realistisch? Natuurlijk niet, een grap is altijd een uitvergroting van de werkelijkheid. Racistisch? …

Als dat al racisme is, dan kunnen we morgen iedereen opsluiten. Verzuurde moraalpredikers moeten maar eens leren dat wij in onze maatschappij leren lachen hebben, ook met ons zelf. Dat wij geleerd hebben van verdraagzaam te zijn en aanvallen op onze overtuiging noodgedwongen relativeren en doorslikken. Als zij dan absoluut in hun Middeleeuwen willen blijven leven, dat ze zich dan terugtrekken in een ghetto zoals de Amish-people. Ze hebben recht op hun achterhaald fundamentalisme, zelfs op hun lange tenen, maar ze moeten er niemand anders mee lastig vallen.

Die schooldirectrice kan dat toch ook niet anders zien dan op die manier? Als zij dat echt racistisch vindt, dan zit ze er niet op haar plaats en moet ze dringend in therapie. Werd ze misschien meer gedreven door haar eigen frustratie van gescleroseerde ambtenaar ten opzichte van jonge, dynamische leraars, dan door echte verontwaardiging? Of… werd ze zelf onder druk gezet en was ze dan niet beter zelf naar de pers gestapt? Nu heeft ze getoond, een gemakkelijke prooi te zijn voor alle vormen van chantage. Wie plat op de grond gaat liggen, nodigt uit om over zich te laten lopen.

Dat een politierechter twee knipoogjes te weinig vindt om andere weggebruikers aan het verstand te brengen dat je gaat afslaan, is zijn recht. Er zijn nu eenmaal mensen die traag zijn van begrip en van reactie. Maar als hij een, toch zware, straf uitspreekt op basis van een reglement dat niet bestaat, gaat hij zijn boekje te buiten.

Wat echter erger is: niet zozeer de rechter overdrijft, wel de agent die de ‘overtreding’ heeft vastgesteld en er een proces-verbaal over opstelde. Wil die overijverige puntjeszuiger eens een dagje plaatsnemen op het kruispunt van de Mechelse Keizerstraat en de Ring, en daar iedereen bekeuren die flierefluitend en met een air of de hele wereld van hem/haar is, door het rode licht de straat oversteekt? Dàt is pas gevaarlijk! En… tegen het reglement.

Het verhaal van Sp-a (een naam die ingevoerd werd toen de vorige naam SP wegens schandalen en veroordelingen onverkoopbaar werd) en van de PS ga ik hier niet vertellen. De lijst zou te lang zijn. Maar het is geen fraai verhaal. In een normale samenleving zouden die partijen al lang verboden zijn en de schuldigen zwaar gestraft. Een man zoals Willy Claes die openlijk zegt dat hij misschien later nog iets zal vertellen, maar voorlopig zwijgt om de partij geen schade toe te brengen, laat gewoon blijken dat hij bang is van misschien het lot van André Cools te delen. Hij verzwijgt dus belangrijke informatie en had bijgevolg al lang onder ‘gedwongen eed’ voor de rechtbank moeten staan.

Nu zijn het precies deze partijen, die nog eens proberen het Vlaams Belang de wind uit de zeilen te nemen. Ze beseffen niet welke orkaan ze ontketenen! Nog zo’n paar acties en het Vlaams Belang wordt slapend rijk.

De klacht weegt zo weinig als een witte vlinder. Filip De Winter heeft aan een krant verklaard dat hij geen xenofobie (onbestemde angst voor alles wat vreemd is) heeft, maar wel een soort islamofobie (bang van de islam). Volgens de rode en groene verlichte geesten (het lijkt wel de etalage van een bordeel) is dat geen vrije meningsuiting, maar een uiting van ‘racisme’ en de kameraden van de raad van State moeten dat nu maar eens bevestigen.

Pijnlijk is dat uitgerekend Willy Claes, net voor hij door de mand viel als secretaris-generaal van de NAVO, precies hetzelfde heeft verklaard. Kort daarna boorden zich twee vliegtuigen in de Twin Towers.

Vraag: hebben schooldirectrices, politierechters en leden van de raad van State niets anders te doen dan zich met dergelijke onzin bezig te houden?

Zullen we ze dan op het einde van de maand ook maar met monopoly-geld betalen?

Met op elke straathoek de verwijzing ‘Ga nu serieus aan het werk!’.

Spelling op de helling

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 13 Oct 2005 00:00:00 +0200

Vandaag krijgen ongeveer 3.000 Nederlandse woorden officieel een nieuwe spelling. De laatste herziening van de spellingregels dateert van 1994. Toen was het van 1948 geleden. De volgende zal wellicht geen 11 jaar op zich laten wachten.

Waarom moet soms een spelling herzien worden? Omdat een taal leeft, beweegt, evolueert en best in een bedding gehouden wordt. Als er geen regels zijn, ontaardt een taal in een strikt persoonlijk koeterwaals waarmee je niet verder kan communiceren dan in de onmiddellijke omgeving. Een taal moet voor een grote groep eenvormig en herkenbaar zijn.

Bovendien 'slijt' een taal ook. Klanken veranderen, medeklinkers vallen soms weg, lettergrepen vergroeien in elkaar, uitgangen worden ingeslikt. Op de duur ontstaan er, op een haast organische manier, nieuwe woorden. Aan plaatsnamen is dat nog goed merkbaar. De gemeente Woijnegem heette oorspronklelijk Willingeningaheim en Puurs heette Poederseele. Dus is het goed om tussendoor eens opnieuw orde in de chaos te brengen.

Wat vandaag gebeurt, vergroot alleen maar de chaos. Het Nederlands wordt niet opnieuw genormeerd. Het is lekken dichten met suikerklontjes. Dat helpt ook niet.

Het, louter omwille van politieke opportuniteiten, opnemen van Surinaamse woorden zoals 'handknie' (= elleboog), is helemaal van de gekke! Waarom dan ook niet 'hijsbakkie' voor lift of 'groenmansein' voor verkeerslicht, uit het Afrikaans? Of 'skutjesielen' uit het Fries? Alleen woorden zoals 'plezant' en 'goesting' blijven denigrerend als Vlaams beschouwd worden en behoren nog steeds niet tot het Algemene Nederlands. Zou die spellingcommissie niet beter een clownsact instuderen en de kermissen beginnen af te dweilen?

Het Nederlands moet vollédig herbekeken worden. Niet als bezigheidstherapie voor heemkundigen of academici, maar door gewone mensen die zich elke dag van die taal bedienen, nog een beetje gezond verstand hebben overgehouden en vooral niet gehinderd zijn door belangengroepen of ideologieën.

De progressieve spelling uit de jaren ’60 van vorige eeuw is nooit officieel erkend geweest, maar eigenlijk stond die het dichtst bij een moderne, functionele taal. Gebaseerd, op wat in computertermen WYSIWYG heet: what you see is what you get. Je spelde de woorden zoals je ze hoorde. Corruptie schreef je met PS…

De spelling was nog niet helemaal fonetisch en nog niet zo gedurfd dat ook de spraakkunst moest herzien worden, maar het was een begin.

Waarom is die progressieve spelling aan te raden? Omdat ze duidelijk is, de eerste doelstelling van een taal. Als je k hoort dan schrijf je toch geen c? En als je t hoort, waarom zou je dan d, laat staan dt schrijven? In 1948 schrapten we toch ook de ch achter s in bosch en visch!

Akkoord, dat het op de duur moeilijker wordt om de herkomst van woorden te achterhalen, maar welke rol speelt die in een gewoon gesprek of een leestekst? Dat is het probleem van etymologen, niet van communicatoren.

Jarenlang hebben we die dubbele spelling gehanteerd, elk met eigen regels. Het belangrijkste was, dat we consequent of konsekwent bleven.

In 1994 kwam daar een einde aan. Het had een unieke kans kunnen zijn om het Nederlands als taal zodanig te manifesteren dat het daarna decennialang zou kunnen evolueren en er slechts kleine aanpassingen nodig waren. Dat is niet gelukt.

De laatste spellinghervorming was de meest amateuristische miskleun sinds de middeleeuwen toen er helemaal geen spellingregels waren en iedereen – die kon schrijven - naar eigen goeddunken spelde.

Vlaanderen miste hier een kans voor jaren!

De spellingcommissie was helemaal gedomineerd door Nederland en zoals we allen weten, hebben de Nederlanders geen taalgevoel, zeker niet voor hun moedertaal. Hoewel Vlaanderen en weldenkend Nederland voorstander waren om een deel van de progressieve spelling te behouden, begonnen in Nederland plots politieke motieven mee te spelen.

Vlaanderen wilde af van het gebruik van de letter c in plaats van k, omdat het te francofoon lijkt. En Nederland verkoos de c omdat k te Germaans was en Nederland nogal overgevoelig is als het over Duitsland gaat. Het werd dus c!

De discussie over de tussen-n is al even absurd. De regel was duidelijk, de uitzonderingen ook. Alleen het woord ‘koninginnehapje’ werd een onlogische uitzondering omdat de Nederlanders maar 1 koningin in functie hadden en er dus nooit een meervoud kon zijn…

Woorden die lange tijd fout gespeld werden, werden ineens op die wijze genormalizeerd. Gekker kan niet!

Tegelijk werden woorden uit een vreemde taal overgenomen als correct Nederlands, zonder naar een alternatief te zoeken. Engelse werkwoorden kregen plots een Nederlandse vervoeging die nergens meer op sloeg. Dat was ook het geval met meervoudsvormen. Zo is het meervoud van Royalty in het engels royalties en in het Nederlands royalty’s.

De herziening die nu plaatsheeft, is al even amateuristisch, onlogisch en dweilt met de kraan open. Alleen de uitgevers van het Groene Boekje worden er beter van. Ouders zullen voor nieuwe schoolboeken nog eens in de geldbeugel mogen tasten. Bedrijven zullen hun correctieprogramma’s moeten vernieuwen. Leerkrachten en journalisten zullen op bijscholing moeten.

De aanpassingen zijn zo absurd, dat over tien jaar niemand nog zonder fouten kan schrijven.

Maar er is ook goed nieuws: over 10 jaar zal niemand nog een fout herkennen.