Vrij van Zegel - Filo Sofietjes

Beste wensen...

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Fri, 25 Dec 2009 10:22:37 +0100

Het was einde januari.
Ik stelde guitig voor
Om samen wiwisju te spelen.
“Het is nog te vroeg,” zegt ze.
“We kennen mekaar nog maar pas.”

Toen werd het april.
De lente ranselde mijn bloed wakker.
“Willen we samen wiwisju doen?” vroeg ik.
Maar ze was er nog niet klaar voor.

In augustus waren sommige dagen bloedheet.
Steeds meer verlangde ik ernaar
om met haar wiwisju te doen.
Maar ze vond dat het seizoen
er niet voor geschikt was.

Begin november was
de natuur het noorden kwijt.
De herfst speelde voor lente.
De drang werd steeds groter
om samen wiwisju te spelen.
Maar het seizoen klopte evenmin.
“Ik ben ongesteld,” zegt ze,
“dan geniet ik er niet van.”

Vandaag zijn we kerstdag.
Ik kan me niet langer inhouden.
Ik ga stoer voor haar staan,
grijp naar mijn fluitje
en blaas mijn longen leeg.
Nu zingt ze mee uit volle borsten:

“Wiwisju een merrie Christmas
wiwisju een merrie Christmas
wiwisju een merrie Christmas
en een hèppie njoejeerrrrrrrrrr…”

Straks nemen we afscheid van elkaar.
Het jaar en ik.
Zo gaat dat.
Je leert elkaar kennen op 1 januari
en op 31 december is het voorbij.

Zo is ons hele leven afscheid nemen.
Van mensen die ons lief zijn,
van dingen die we mooi vinden,
van gevoelens die ons rijker maken,
van gewoonten waarmee we vertrouwd zijn.

Soms doen we dat één keertje te veel.
Dan worden we bang.
Bang voor wat nog moet komen,
zelfs bang voor woorden.
Dat komt ervan.

2009, je was geen zegen,
maar een moeilijk lief,
en toch heb ‘k van je genoten.
al wordt het dringend tijd voor 2010!

Bedankt gij allen,
die dit blog trouw bleven lezen
en herlezen.
Al liet mijn gezondheid me niet toe
om hier wekelijks actief te blijven.

Ik hoop op beterschap.
Maar als ik niet meer de energie vind
om even fel te zwaaien
met de vlag van de vrijheidsstrijder,
nemen jullie het dan over.

Draag de gedachte van vrijheid verder uit.
Aanvaard geen leugens, bedrog, misleiding.
Geen macht boven gezag.
Geen juk, geen valse meesters.
Ruk hun maskers af
en bestrijd ze met hun eigen wapens.
Gooi de schroom van je af,
ga de straat op, bespring de barricaden
en schrèèuw… vrij van zegel!

De andere dimensie

nospam@example.com (gastcolumn) — Sat, 05 Jan 2008 16:03:08 +0100

Ineens was het er. Onaangekondigd, zonder woorden, onopvallend. Vandaar een beetje uitleg.

In de rechterkolom zie je de afbeelding van het boek De Andere Dimensie door Kris Pattyn. Kris is een vriend van me. Al vele jaren. In goede en in kwade dagen. Eerst een zakenrelatie, dan een amicaal zakencontact, dan vooral een vriend. Nog steeds. Hopelijk nog lang.

Daarom mag hij gratis reclame maken voor zijn boek. Ook, omdat het een schitterend boek is, dat iedereen zou moeten lezen die iets verder denkt dan de geëigende paden. Als een warme dorpsverteller neemt hij je bij de hand, leidt je in een vertrouwde omgeving, maar plots duwt hij op een knopje in je hersenen en het decor gaat open: voor jou ligt een nieuwe wereld in een andere dimensie.

Ik zocht (tot nog toe) tevergeefs naar een bespreking van dit boek in de media. Maar dat verwondert me al lang niet meer. Wat me wel verwonderde, was dat ik een uitvoerige bespreking las in een Nederlands weekblad, van de hand van columnist Frans Jozef van der Heyden. Met zijn toelating publiceer ik zijn tekst hier graag als een gastcolumn.

Elveebee

Ga door met lezen van "De andere dimensie"

Was het vroeger beter?

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 28 Jul 2007 08:20:39 +0200

Was het vroeger beter? Neen! Gezelliger, dàt wel! Maar beter dan vandaag alleszins niet. De kindersterfte was hoog, de gemiddelde leeftijd laag; de arbeid was zwaar, de koopkracht licht. Hedendaags ‘modern’ comfort bestond nog niet, we hadden alleen onze handen om van de kleinste tot de zwaarste klus te verrichten.

Ik heb het dan niet over de periode van de late 19de eeuw, toen de elektriciteit nog niet toegepast werd. Nauwelijks 40 jaar geleden, we spreken dan toch over die ‘fantastische’ jaren ’60, was het dagelijkse leven veel ongenadiger dan nu.

De elektronica en de microchips zijn een enorme vooruitgang geweest. We poetsen onze tanden elektrisch, we bedienen ons interactief digitaal tv-toestel met een afstandsbediening vanuit onze relaxzetel die zich automatisch aanpast aan onze graad van vermoeidheid en onze bloedsomloop regelt, medisch kunnen we een groot aantal kankers overwinnen en ingewikkelde hart- of hersenoperaties uitvoeren, de informatiemaatschappij ligt binnen handbereik als we daar zelf gebruik van willen maken, en we kunnen ons met evenveel zin voor leegte onderdompelen in de ijle verdoving van videogames, Familie of Terzake als we eens helemaal niks meer met de dagelijkse werkelijkheid willen te maken hebben. Dat laatste kon vroeger, voor het tv-tijdperk, ook. De vluchtwegen heten toen Courts-Mahler en Konsalik.

Maar geloof me, het is in de loop van de geschiedenis nooit zo goed geweest als vandaag!

Ga door met lezen van "Was het vroeger beter?"

Koen for Toet?

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Tue, 17 Apr 2007 00:00:00 +0200

'Bal Populaire' is de wekelijkse column van Luc van Balberghe in het weekblad Boulevard BLIDZ, alleen te koop in de krantenwinkel voor 1 euro.

Deze week:

KOEN FOR TOET?

Ze woont in een gekende Nederlandse badplaats en haar naam is Carla. Niemand van haar familie, buren, vrienden, leden van het zangkoor waar ze sopraantje is,… weet dat nog. Iedereen noemt haar Toet.

Toet is een Indonesisch woord en dat zou betekenen ‘zij die in huis het zonnetje doet schijnen’.

Dat deed Toet ook wel. Altijd lachen, altijd vrolijk, altijd klaar om anderen te helpen. Meestal kwam dit van binnenuit, soms was het een beetje façade om zelf rechtop te blijven, want het leven is niet altijd gul geweest voor Toet. Een moeilijke jeugd, een chronisch spierreuma, een autistisch kind,…

Een jaar of negen geleden woog het zelfs heel zwaar. Haar drie doerakken van kinderen waren nog jong, haar interieurzaak in de drukke winkelstraat vergde veel inzet, haar schoonvader werd ernstig ziek, haar vader kreeg een hartinfarct en Toet tuimelde regelrecht in een depressie. Haar huishouden liep in het honderd, haar zaak in de duizenden. De mooie vrouw leefde nog slechts in een trance, gedragen door de muziek van Clouseau.

Na drie jaar was het zo erg dat ze op zeker ogenblik haar man toebeet: “Vent, zoek toch een wijf dat je waard is! Eentje dat je een fijn en gezellig leven kan bieden…”

Guus deed het. Maar hij zocht een andere Toet in dezelfde vrouw, zijn vrouw, de moeder van zijn kinderen. Daarvoor schreef hij een brief naar tv-presentator Robert ten Brink. Die had in die jaren een show lopen ‘All you need is love’.

En ja, op een dag werd Toet in haar winkel door ten Brink met zijn cameraploeg overvallen. Even later kwam haar man ook binnen, ging bij haar zitten en begon voor de camera te vertellen hoe veel hij van haar hield en zou blijven houden.

Daarna dwong de presentator haar om de winkel te sluiten en het hele gezelschap trok naar de watertoren aan het strand. Boven stonden Kris Wauters van Clouseau en Marco Rosso hen op te wachten. Toet begreep er geen toet meer van. Plotseling sprong Koen Wauters van achter een pilaar tevoorschijn met glazen champagne. Na het handjes schudden begonnen ze te zingen: “Heb ik ooit gezegd,…”

Guus glunderde op de achtergrond. Wat je zelf niet gezegd krijgt, moet je laten zingen…

Toet weende. Na jaren leven zonder emoties, was ze eindelijk in tranen uitgebarsten.

Een week later moest Koen Wauters voor de Belcar Races terug in die badplaats zijn en nodigde Toet uit. Hij ontving haar als zijn VIP-gast.

Sindsdien heeft Toet haar leven opnieuw in handen genomen. De interieurzaak is dicht, ze zorgt nu voltijds voor haar gezin, zingt uit volle borsten als een nachtegaaltje in twee koren, is erg actief in een adhd-vereniging, blaakt van zelfvertrouwen, is sterk genoeg om de hele wereld aan te kunnen, enz… Ze lacht de hele dag en huppelt weer vrolijk door het leven.

Toet nam contact met me op toen ik rond Kerstmis vorig jaar een oproep deed aan mijn lezers om een steunend berichtje te sturen naar de blog van Anneke, ook een jonge moeder van 3 tienerkinderen, die terminaal ziek was en begin januari zou overlijden. Al hoopten we toen nog op een kerstwonder.

Toet was getroffen door mijn oproep en de gevoeligheid van de tekst, terwijl mijn andere teksten vaak heel hard en ongenadig zijn.

We zijn nu vier maanden verder. Zowat een maand geleden bleek, na een vijfjaarlijkse controle, dat Toet een begin van baarmoederhalskanker heeft. Twee weken later werd ze al geopereerd.

Hoewel ze in behandeling is, is ze nochtans niet terminaal, want “mijn kinderen zijn daar nog te jong voor en ik heb nog te veel te doen hier!”.

Ik geloof haar onvoorwaardelijk. Het leven is soms ook eens eerlijk. Dat kan niet anders.

Eén van de dromen die ze zeker nog wil realiseren, is een duet zingen met Koen Wauters. Als het kan in een studio, voor een échte cd. En anders zomaar eens onder hun tweetjes, thuis. Drietjes mag ook, met Kris erbij.

Ik vraag me af, of Koen Wauters haar nog herinnert. Of hij nog weet hoe ze voor de opname van ‘All you need is Love’ telkens moesten herbeginnen met zingen omdat Toet van ’t schrikken zodanig de slappe lach had gekregen dat hij uit het ritme geraakte. Of hij nog weet hoe hij plots op haar schoot ging zitten naast het circuit en zo een foto liet maken, hoewel Toet liever uit haar rolstoel was rechtgestaan.

Ik vraag me ook af, of Koen Wauters dit leest. Of dat iemand die dit wel leest, het misschien aan Koen Wauters zal vertellen.

Ik vraag me uiteindelijk af of Koen Wauters bereid zou zijn die ultieme droom van Toet, samen op een cd zingen, mee te helpen in vervulling gaan.

Ik durf het niet vragen, laat staan voorstellen of zelfs nog maar suggereren.

Maar, wie weet…

Als je ergens sterk genoeg in gelooft, gebeuren er soms écht wonderen.

Brief aan mijn lezers

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 15 Apr 2007 00:00:00 +0200

Beste lezers en lezeressen,

We naderen stilaan de verkiezingen en de sfeer in de maatschappij geraakt meer en meer gepolarizeerd. Deze blog begon oorspronkelijk als een nieuwsblog, maar werd al snel een opinieblog. Toch wil ik de idee van 'informatieblog' blijven handhaven.

Ik wil hier informeren over de dingen die dagelijks in de maatschappij aan de orde zijn. Informeren, met gecontroleerde feiten, in een open context en met een brede duiding. Ik wil ook mijn journalistieke achtergrond niet verraden.

Met andere woorden, zoals bovenaan staat: vragen stellen die de andere media niet meer (mogen?) stellen.

Alleen zo’n aanpak maakt deze blog geloofwaardig, versterkt mijn onafhankelijkheid en zorgt uiteraard voor wrevel, irritatie, tot builenpest toe bij wie boter op het hoofd heeft en niet onder de feiten uit kan.

Spiegels moeten ongenadig zijn. Voor fopspiegels bezoeken we geen blogs, daarvoor gaan we binnenkort naar de Sinksenfoor.

Ik hecht er ook veel belang aan, dat naast het informatieve gedeelte van deze blog, een 'speakers corner' bestaat. Een open forum, waar iedereen zelf een eigen mening kan uiten (bij voorkeur in verband met het onderwerp van mijn posting) of zelf nieuwe feiten aandragen.

Het is echter duidelijk dat ik me niet verantwoordelijk voel voor bepaalde meningen of (al dan niet gecontroleerde) feiten die in de reactiemodule staan.

Mijn verantwoordelijkheid beperkt zich tot mijn eigen postings en het ter beschikking stellen van een instrument dat de vrije meningsuiting kan bevorderen.

Laten we daarom, zeker in deze preverkiezingstijd, enige afspraken maken:

- We formuleren altijd duidelijk dat we een mening ofwel féiten geven;

- Brengen we feiten aan, zelfs als we dat onder schuilnaam doen, dan kunnen we er best voor zorgen dat we de waarachtigheid van die feiten ook kunnen bewijzen omdat elke inzender daar persoonlijk aansprakelijk voor is;

- We vermijden voortaan scheldwoorden of denigrerende benamingen zoals Verafstoot of ‘Iefke’ Leterme, De Klucht of Guynokkio,... De woordspeling kan taalkundig leuk zijn, maar ze hoort eerder thuis in een satirisch medium dan in een informatieblog of op een vrije meningsforum. Dergelijke verwoording neemt bovendien vaak de kracht van het betoog weg en laat het verglijden tot studentikoze toogpraat, terwijl de inhoud meestal veel meer verdient dan dergelijke beoordeling.
Laat ons liever zeggen waaróm we iets vinden dan wàt we vinden, de lezer(es) zal dan zelf wel de gepaste conclusies trekken;

- Laten we vooral deze blog niet misbruiken voor spam, het propageren van andere websites, en zeker niet voor politieke propaganda. De sterkste overtuigingskracht is correcte, volledige én onafhankelijke informatie. Het heeft geen zin hier op te roepen om voor een bepaalde partij wel of niet te stemmen. Doe integendeel wat de partijen nalaten: leg de vinger op de wonde. De lezer mag dan vrij kiezen. Wij hoeven niemand in een bepaalde richting te dicteren;

- Ik zal er vooral op letten dat deze blog niet professioneel gerecupereerd wordt voor eigen belangen of een verborgen agenda. Informatie, duiding en vrije meningsuiting blijven de doelstelling.

- We respecteren elkaar en mekaars mening. Je hoeft een andere mening niet te delen, maar maak ze niet belachelijk of keur ze niet af met een hoofs schouderophalen. Elke mening is het overdenken waard, al was het maar om tot de conclusie te komen dat de jouwe de juiste is. Je kunt er wel over in discussie gaan. Mét jouw argumenten en tegenargumenten, met voorbeelden, met feiten en data. Doe dat beleefd, rustig en met respect. De oefening is erg eenvoudig: vraag je gewoon af of je dezelfde woorden en dezelfde formulering zou gebruiken wanneer je oog-in-oog tegenover de andere zou staan, op een podium waar heel Vlaanderen toekijkt…

- Respecteer de schuilnamen van mensen. Mocht je toevallig iemands identiteit kennen, bewaar dan het fatsoen om geen persoonlijke gegevens openbaar te maken of de reactiemodule te misbruiken door persoonlijke frustraties af te reageren;

- Begin niet in te hakken op iemand die deze voorstellen niét volgt. Negeren is dan de beste aanpak.

- Een beetje fijne humor op tijd en stond mag best!

Na anderhalf jaar is ‘mijn’ blog ook jullie blog geworden, wie je ook bent, hoe je ook denkt, wat je ook doet, hoe je ook schrijft.

Elke maand stranden hier zo’n 68.000 unieke lezers. Ze vinden er een beetje informatie, een ander inzicht, de bevestiging van hun eigen visie, een beetje hoop, moed, ergernis of iets om over door te denken. Voor anderen is het misschien alleen maar tijdverdrijf, een toevallige vluchtheuvel in hun druk surfverkeer.

Willen we er met z’n allen voor zorgen dat deze blog ‘van ons’ blijft, een eerlijke 'thuis', waar het niet altijd naar je zin is maar waar je wel weet dat je er veilig en gewenst bent?

Dank je wel.

Bedenking voor de zondag

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 25 Feb 2007 00:00:00 +0100

Wie weet en niet weet dat ie weet, heeft een mentor nodig;

Wie weet en weet dat ie weet, heeft bescheidenheid nodig;

Wie niet weet en weet dat ie niet weet, heeft liefde nodig;

Wie niet weet en niet weet dat ie niet weet, is verloren.

Kristallen parels

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 13 Jan 2007 00:00:00 +0100

Een verkeersopstopping. In de hele omgeving geen parkeerruimte meer. Een lange sliert van mensen die op straat aanschuiven. Een stampvolle St.-Ritakerk. Alle zit- en staanplaatsen ingenomen. Een sobere kist tegen een marineblauwe achtergrond. Marineblauw. De lievelingskleur van Anneke, die vandaag begraven wordt. Ventje Peter bedankt me voor de komst. De kinderen wachten op de eerste rij tot de dienst begint.

De priester schetst een beeld van haar. Niet over een vrouw die is doodgegaan, maar over een vrouw die geleefd heeft en blijft voortleven in ons.

Ventje leest voor uit haar blog, een posting van juni jl. over ‘Gelukkig zijn’.

Op het herdenkingsprentje staat een gedicht van haar vader:

Tranen zijn niet koud
Geboren in eigen lichaamswarmte
Kristallen van pijn
Parels van vreugde
Je hebt er veel geweend
Verdampt in eeuwigheid
Ons blijven de kristallen parels van herinnering
Aan de warmte die je ons gegeven hebt

Op deze warme januaridag is het even heel kil geworden in blogland.

Dag Anneke

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Tue, 09 Jan 2007 00:00:00 +0100

Vorige zondag is in alle stilte Ann L. overleden op de afdeling Palliatieve Zorgen.

Net voor Kerstmis vroeg ik jullie nog om haar een toverstokje te schenken. Velen gaven er gevolg aan. Andere bloggers, zoals Bruno Segers en Kurt Minnen, namen mijn oproep over.

Op 7 december had ze nog net haar 40ste verjaardag gevierd in familiekring. Daarna was ze met haar gezin nog een weekend naar Centerparcs geweest. Het laatste echte samenzijn…. Met Kerst was Anneke nog een paar uren thuis in familiekring. Op Oudejaarsavond ook. Maar toen waren haar krachten al fel afgenomen.

Onze toverstokjes hebben geen wonder kunnen verrichten. Ik weet wel dat ze al onze steunbetuigingen gelezen heeft of liet voorlezen en dat ze er heel blij mee was.

Voor haar man en haar drie tienerkinderen heeft het afscheid van enkele maanden geleden een definitieve, harde vorm gekregen. Zij beginnen nu een nieuw leven, met Anneke op een andere manier in hun midden.

Ook wij zullen haar bij ons blijven voelen.

Dit is een dag om even heel stil te worden.

Heel nederig vooral.

Dank je wel, Anneke, voor alles wat we van je mochten leren aan moed en kracht. Dank je wel Ventje, Zoontje, Schattebolleke en Engeltje, die hun vrouw en moeder met ons wilden delen.

Stokjestijd

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 21 Dec 2006 00:00:00 +0100

Hoe en waar het juist begon, is me niet duidelijk. Wellicht ontstond de idee op een verlicht moment toen andere inspiratie ontbrak. Maar op zijn blog schrijft Kris Hoet enige dagen geleden ‘5 dingen die u nog niet wist over hem’.

De vader van alle bloggers in Vlaanderen Luc Van Braekel neemt de idee over en maakt er een estafette van. Wie neemt het stokje over en loopt voort? Jürgen Verstrepen neemt de uitdaging aan en geeft het stokje door, o.a. aan mij.

Omdat ik nooit iets weiger dat ik gratis krijg, heb ik nu dus een stokje. Altijd handig wanneer de leeftijd vordert…

Alleen weet ik niet of jullie wel geïnteresseerd zijn aan 5 dingen over mij die jullie nog niet wisten? Misschien willen jullie ze gewoon niet weten? Ik waag het er toch op:

Ga door met lezen van "Stokjestijd"

In den beginne...

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 12 Oct 2006 00:00:00 +0200

Lezers van deze blog kunnen vrij reageren in de reactiemodule. Normaal gezien schrap ik niets. Op meer dan een jaar tijd heb ik, meen ik me te herinneren, tweemaal ingegrepen. Eén keer omwille van grove scheldwoorden die te algemeen waren om verontwaardiging uit te drukken over een concreet feit, één keer omdat iemand te nadrukkelijk reclame maakte voor een politieke partij zonder dat het artikel daartoe aanleiding gaf.

Voor de rest neem ik bewust niet deel aan discussies. Ik ben voorstander van het vrije woord voor iedereen en het zou te gemakkelijk voor me zijn om hier het laatste woord te krijgen. Dus laat ik jullie rustig doen en houd me op de achtergrond.

Die reactiemodule is voor jullie, niet voor mij. Zoals de postingruimte voor mij is.

Maar vandaag stel ik ze uitzonderlijk even ter beschikking voor een van jullie.

Lizzie, een artistieke moeder van drie volwassen kinderen, uit het Antwerpse stuurde me een lange mail én een gedicht over deze blog.

Geniet even mee:

Ga door met lezen van "In den beginne..."

Wel boos, toch lief

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 22 Apr 2006 11:26:59 +0200

De machteloosheid, de ingehouden woede, de nood aan een luisterend oor moet immens groot zijn in Vlaanderen. Dat bewijzen de reacties op deze en andere blogs.

Onbegrijpelijk dat de 'grote media' dit nog altijd niet doorhebben en er commercieel niets mee aanvangen. Zij krijgen hoe langer hoe minder belangstelling. De krantenverkoop zit letterlijk in vrije val. Ik zag gisteren de verkoopcijfers van magazines over 2005: idem dito.

Over de geloofwaardigheid van tv-nieuws (zowel op de openbare als de commerciële als de regionale zenders) hoef ik het niet eens te hebben.

Ik vind het goed dat niet iedereen het met me eens is. Ik heb trouwens niet de Grote Waarheid. Ik ben alleen een mens, op zoek naar zijn eigen Kleine Waarheid. Daarom sta ik open voor elke andere mening. Om ze te weerleggen of om ze te delen, maar in elk geval om ze te respecteren.

Zoals iemand in de reacties op een vorige posting schrijft, zijn er weinig 'andere meningen' gefundeerd, doordacht, onderbouwd en sereen geargumenteerd. De politiek correcte opvattingen worden meestal gepresenteerd met slogans, gemeenplaatsen en scheldwoorden. Die kunnen me niet overtuigen.

Gisteren belde Jürgen Verstrepen me. Ik weet dat het 'not done' is om je met Jürgen in het openbaar te vertonen, want hij zit bij wat sommigen 'de verkeerde partij' noemen. Maar ik lig niet wakker van partijen. Ik heb al mijn hele leven gestemd op mensen, ongeacht hun partij. Bovendien is Jürgen in mijn ogen in de eerste plaats een goed journalist, een waardevolle collega. Ik hoef het ideologisch niet met hem eens te zijn, om zijn professionaliteit te kunnen waarderen.

Politici bekennen kleur over hun opvattingen, journalisten geven ze vorm. (Met dank aan Myriam M.-V.L. voor de beeldspraak).

Jürgen belde dus voor een kort interview in zijn radioprogramma dat morgenavond uitgezonden wordt op zijn podcast ZwartofWit (meer info, o.a. over hoe te beluisteren op www.jurgenverstrepen.be). Hij vond dat mijn laatste postings zo hard waren. Of ik dan boos was?

Natuurlijk ben ik boos! Wie zou niet boos zijn als hij door een kerkleider persoonlijk beschuldigd wordt van medeplichtigheid aan moord?

Ik ben gelukkig dat ik me als journalist nog boos kan maken. Want ik weet dat ik genoeg zelfdiscipline heb, om door die boosheid niet de pedalen te verliezen.

De dag dat ik niet meer gezond boos kan zijn, wil je mij niet meer lezen.

En nu er elke dag meer dan 1.000 mensen mijn woorden van hun scherm likken, is het niet het moment om in vrede te gaan (be-)rusten.

Daarbuiten is alles oké met mij en ben ik een erg lieve man die de hele wereld zou willen omhelzen, de sterren van de hemel plukken en ze je in feestverpakking aanbieden.

Maar ik vrees dat ik erg droef zou worden als ik die hele wereld in mijn daarvoor te korte armen sluit. Daarom beperk ik me maar tot het strelen van mijn klavier.

Maar als jij ooit die ene schitterende ster in je nabijheid ziet, die witte zwaan die trots over de vijver glijdt, dat kleine hartje dat bang klopt... omhels ze dan in mijn plaats.

Ziek in het hoofd

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 23 Jan 2006 00:00:00 +0100

Vorige week las ik in een plaatselijke krant, dat de brandweer van Mechelen had geprobeerd een kat te reanimeren, maar er helaas niet in geslaagd was.

Ik kan begrijpen dat een kat als huisdier voor sommige mensen, een grote affectieve waarde heeft. Ik zal een kat ook nooit kwaad doen, zoals ik dat met geen enkel dier zal doen. Maar nu zijn we ter zake: een kat is een dier en daarmee uit.

Ik gunde het beest dat ze misschien een nieuwe adem zou krijgen, maar wellicht had ze haar zevende leven al opgesoupeerd. Toch kon ik in gedachten de vraag niet onderdrukken of brandweerlui (die het voorbije jaar al enkele keren een feestje gebouwd hebben met loeiende sirenes, lansfonteinen en op een autovrije Grote Markt geparkeerde wagens) niets anders te doen hebben dan een kat te reanimeren?

Nu lees ik in de krant dat de vruchteloze reddingsoperatie van een walvis in de Londense Theems 150.000 euro gekost heeft.

150.000 euro! Dat is meer dan 6 miljoen oude Belgische frank. Voor een vis!

Ondertussen slagen wij er niet in met een ambulance tijdig ter plaatse aan te komen omdat een oproep per gsm in Luik wordt opgenomen en ze daar geen Nederlands verstaan. Of omdat een oproep uit Mechelen in Antwerpen wordt aangenomen en daarna de ziekenwagen, bestemd voor iemand die op de Grote Markt in Mechelen voor café Den Beer in elkaar zakt, eerst een half uur in Antwerpen zit rond te toeren omdat daar op de Grote Markt ook een café Den Beer zou heten en dat is dichterbij. Ondertussen moeten chronisch zieken bepaalde medicaties ontberen omdat de overheid onvoldoende geld wil spenderen.

Mijn volgende vraag stel ik niet eens in gedachten. Ik schreeuw ze uit: ZIJN WE NU ALLEMAAL ZOT GEWORDEN OF WAT?

De intelligentie en de evolutie

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 21 Dec 2005 00:00:00 +0100

Een rechter in Pennsylvania heeft beslist dat jonge yankees in hun lessen biologie alleen nog de evolutietheorie van Charles Darwin mogen aangeleerd krijgen, omdat het scheppingsverhaal niet wetenschappelijk is.

De man heeft voor een deel gelijk. Geloven in ‘intelligent design’ is niet wetenschappelijk. Bovendien noem je de schepping met evenveel gemak ‘stupid design’, want hoe ingenieus de natuur ook in elkaar zit, zo’n grote knoeiboel zijn sommige facetten ervan.

Maar of de evolutietheorie stand houdt op louter wetenschappelijke gronden, is evenzeer de vraag. Einstein toonde aan dat massa gelijk is aan energie. Het omgekeerde werd nooit bewezen. Het allereerste begin van de evolutie moet érgens vandaan komen.

Waarop baseerde Darwin eigenlijk zijn evolutietheorie? En wat was er vóór de Big Bang? Of heeft God dan toch alles geschapen? En waar kwam God dan vandaan? Oja, Die heeft altijd bestaan!

Met een Deus ex machina, een onbewijsbaar en zelfs onlogisch uitgangspunt, kan je elke theorie opbouwen...

Dat is nu eenmaal het probleem met wetenschappers: als ze weten wat ze zoeken, dan vinden ze het meestal ook wel omdat ze onbewust andere mogelijkheden negeren.

In wat nu volgt, zet ik bewust de zaken even op hun kop.

*

Een glas valt. Het breekt stuk. Mijn jas blijft haken en scheurt. Een blad verdort, valt omlaag en rot. Een mens wordt oud, verliest veer- en andere kracht, takelt af, verdwijnt... Geen scherven die zich hechten tot glas, geen scheuren die dichten, geen rottend blad dat nieuw leven krijgt, geen mens die verjongt.

Wie weerlegt míjn theorie, die niet over evolutie maar over degeneratie spreekt? Stamt de mens van de aap af, of de aap van de mens? Zijn wij, mensen, het toppunt van de evolutie of zijn we een tussenfase die afgetakeld is van een superras dat ooit voor ons bestond?

Zijn ons staartbeen en vleugelaanzet restanten na een mutatie van toen we nog konden vliegen en een derde steunpunt hadden? Zijn onze oren zodanig voorzien van spieren omdat we ze ooit in allerlei standen konden bewegen om beter geluidsgolven op te vangen? Alleen, vandaag bewegen ze niet meer. We hebben geluidsversterking gecreëerd en de natuurlijke geluiden uit de natuur, die een te hoge frequentie hebben, missen we gewoon. Allerlei capaciteiten, die we verleerd hebben en waarvoor de attributen geatrofieerd of verdwenen zijn.

En onze geest? Voor onze pc het werk deed, konden we nog hoofdrekenen; voor het schrift bestond, hadden we een fenomenaal geheugen om de overlevering te voeden. Onze vooruitgang is een achteruitgang geworden.

Communiceren we nog zonder zintuigen? Planten en dieren doen het wel. Over duizenden kilometers worden boodschappen overgebracht, God-weet-hoe.

Hadden wij ooit een telepathisch vermogen dat we door de ontwikkeling van spraak en schrift minder gingen gebruiken en ten slotte lieten verdwijnen?

Communiceerden we ooit los van het materiële? Is het lichamelijke op zich geen beperking voor de geest, in plaats van een drager? Had dat superras wel een lichaam, of was het louter geest, alleen maar energie?

Was dàt misschien God, de Grote Geest, de Opperbouwmeester die zich voortdurend her- en hermaterialiseert en zich steeds zwakker en zwakker manifesteert?

Vernietigt onze beschaving zich misschien zelf om terug tot de kern, de Grote Geest, te komen?

Ik zie alleen afbraak, achteruitgang, aftakeling en degeneratie. Ik merk nergens evolutie. Wel, in techniek en technologie. Maar dat dient slechts om onze verloren eigenschappen een beetje te recupereren. Als mens gaan we er, geprojecteerd op de tijd, alleen maar op achteruit.

Maar waarom dan zo krampachtig vasthouden aan die evolutietheorie?

Omdat het natuurlijk niet leuk is, te moeten toegeven dat we van een superras komen en in het niets zullen verdwijnen. Omdat we liever een vooruitzicht dan een vage herinnering hebben. Omdat we onszelf toch zo graag als het summum van de schepping zien.

Omdat we dus godverdommese pretentieuze beesten zijn!

Ik voel me niet minder omdat mijn evolutiespiraal niet omhoog, maar omlaag draait. Als ik morgen fysiek helemaal afgetakeld ben, voel ik me misschien bevrijd en krijgt mijn geest kansen waar ik nu, gehinderd door mijn ambitie en dadendrang, nog niet van kan dromen.

Gaat hier iemand op in? Of zijn jullie al zover gedegenereerd dat het jullie geen fok kan schelen? Geef me gerust ongelijk. Zolang ik maar mag nadenken en niets moet geloven omdat het me zo wordt voorgehouden. Zeker niet als het gebaseerd is op 'bewijzen' zoals 'Dat moet je maar geloven' of 'Dat nemen we als vaststaand aan'.

Voor de rest: houd van elkaar en geniet van het leven!

Die kleine wereld, toch!

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 03 Sep 2005 00:00:00 +0200

Het was 1968, het jaar van de barricaden in Parijs en flowerpower in Amsterdam en ik was 18 jaar. Ik besloot journalist te worden. Waarom besloot ik journalist te worden? Om de wereld te verbeteren.

Het is 2005, het jaar van Bush in Washington en Verhofstadt in Brussel. Ik ben ondertussen meer dan 30 jaar journalist en de enige die er beter van geworden is, ben ikzelf.

Wat is de wereld toch klein, denk ik soms.

De nieuwe middeleeuwen

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 15 Aug 2005 00:00:00 +0200

We spreken over de donkere Middeleeuwen omdat we nauwelijks iets weten over de levenswijze, de cultuur, de godsdienst en de economie in onze gewesten voor het jaar 1000. We weten meer over de Egyptische, Griekse en Romeinse beschaving dan over ons eigen volk na de val van het Romeinse Rijk.

Dat komt omdat in het begin van de 9de eeuw de Noormannen deze streek veroverden en alles plat brandden. Slechts in de goedbeveiligde kerkers van sommige kloosters, zoals Sint-Truiden en Kamerijk (Cambrai), bleef er nog een zeldzaam geschrift bewaard.

Pas toen Keizer Arnulf en de hertog van Lotharingen Reinier Langhals in het jaar 891 de Vikings verdreven, kon de geschiedenis zich herstellen.

Gaan we opnieuw een dergelijke, duistere periode tegemoet?

Ga door met lezen van "De nieuwe middeleeuwen"