Vrij van Zegel - Allerlei

De beste manier om te beleggen!

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 06 Nov 2008 16:04:44 +0100

Beste lezers en lieve lezeressen,

Hoewel ik van nature een zeer beminnelijk man ben, is het niet mijn gewoonte iemand (zelfs jullie niet) op een slijmerig toontje aan te spreken.
Vandaag doe ik het wel. Het is een voorzichtig binnenkomen, want als je verder leest, zal je merken dat dit het meest brutale stukje is dat ik de afgelopen 40 jaar ooit schreef.
Ik kom namelijk met mijn linkerhand eventjes zachtaardig over jullie hart strelen en ondertussen graai ik met mijn rechterhand in jullie portefeuille.
Er zijn meer mensen die dat doen, maar dat is hun beroep. Zij heten ‘politici’.
Ik doe het vandaag bij hoge uitzondering, maar dan wel hondsbrutaal.
Ik leg even uit waarom.

Ga door met lezen van "De beste manier om te beleggen!"

Kijken naar de maan

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Thu, 24 Jul 2008 13:05:58 +0200

De kleine meisjes logeren een paar dagen bij ons. Hun grote broer verblijft bij de andere grootouders. Papa en mama kunnen alzo even ontsnappen aan de dagelijkse drukte van hun gezinsleven en volop genieten van enkele uitzonderlijke momenten die ik ‘wij-tijd’ noem.

Wij genieten even fel van de kleinkinderen. De oudste van zes jaar, net eerste leerjaar achter de rug, hangt aan mij zoals het ollekebolleke aan de knol, de hoepper aan de poep, de lepel in de rijstpap. Ze traint als keurturnster, loopt raddraaiend over de straat, vergast de voorbijgangers regelmatig op een handstandje of een spagaat en vindt het fantastisch dat ik in fluksere dagen zelf nog circusartiest ben geweest. Die dagen en dat flukse zijn al wel lang voorbij, maar naast enkele foto's restten uit die periode nog mijn kostuums en vooral mijn verhalen. Zelf droomt ze van een rol in Cirque du Soleil. Ooit...

Ooit, het mooiste woord in het Nederlands omdat het zowel geloof als hoop en liefde uitdrukt.

Ga door met lezen van "Kijken naar de maan"

Mijn restaurant?

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 01 Jun 2008 10:30:23 +0200

Na weken afwisselend amusement, quiz, opdrachtjes, documentaire, emotainment, competitie en thriller in een dezelfde programmaserie, is het verdict gevallen. De winnaar en winnares van ‘Mijn Restaurant’ zijn gekend.
De verliezers likken hun wonden en meppen hun kater, de winnaars zijn klaar voor de grote valkuil.

Welke rol speelde echter de ‘familiezender’ hierin? De enige rol die vandaag een televisiezender nog speelt: een goed, en vooral veel bekeken, programma maken. Desnoods over lijken.

Ga door met lezen van "Mijn restaurant?"

Vakantiekiekje

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 18 Jul 2007 12:33:10 +0200

Een ogenschijnlijk stemmig vakantiekiekje uit Friesland, maar met een niet te miskennen symboliek: de oude waarde houdt nog even stand, maar de 'groene leugen' rukt angstwekkend snel op.

Mamma mia!

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sun, 08 Jul 2007 00:00:00 +0200

Wat heeft Open VLD met Italië? Ik vraag het me af. Opper-Open-VLD-er Guy heeft een retraiteplek in Toscane onder de olijfbomen om te bekomen van stoute beledigingen zoals ‘da joenk’ of om een verkiezingsuppercut te verteren. Het ene gaat al sneller dan het andere ‘ma Roma non fun fata in un giorno’.

Zijn buddy Bart, de gezond blozende krullenbol die het golfkarretje mag voortpleuren en na het spel in het restaurant van de golfclub tegen de grote jongens zegt ‘Híj heeft helaas boven zijn handicap gespeeld’ of ‘Wíj hebben gewonnen’ heeft ook iets met mediterrane laarsbewoners. In zijn eigen stad dan nog wel.

Die Italianen zijn twee architecten die in alle ‘boekskes’ hun creaties laten aanprijzen. Wie een beetje achtergrondkennis van media heeft, weet hoe dat werkt. Het is het ons-kent-ons-principe waardoor bijvoorbeeld Goedele Liekens volgens Dag Allemaal nauwelijks beter is dan een tv-hoer, maar Ossobollo O de beste zangeres is van de wereld en omstreken - al hoorden we haar de laatste jaren nauwelijks nog kwelen.

Mondiale toparchitecten staan op hetzelfde niveau als Vlaamse kunstschilders die in Londen en New York de blits maken: ze hebben agressieve impresario’s, agenten, marchands, public relations bureaus…

Een goeie middelmaat die daarin durft investeren, overstijgt al zijn soortgenoten die denken dat ze het met hun talent en kwaliteit moeten waarmaken.

Bart Somers heeft iets met het Italiaanse architectenduo Studio Associato Bernardo Secchi en Paola Viganò uit Milaan. Wat die twee meer hebben dan andere architecten, weet niemand, maar Somers blijkbaar wel. Daarom is hij ook voorzitter van zijn partij, naast Noël ‘Raspoetin’ Slangen (zoals een schipper naast God), en burgemeester van Mechelen.

Het is niet de eerste keer dat hij een beroep doet op zijn Italiaanse vrienden. Niet altijd met succes. Of juister: altijd met tegenvallende resultaten terwijl de miljoenenrekeningen wel betaald werden.

Ga door met lezen van "Mamma mia!"

Een magisch moment

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 07 Jul 2007 07:07:07 +0200

Een magisch moment: 7-7-7-7-7-

Meegaan met de tijd

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 23 May 2007 00:00:00 +0200

Enkele weken ziekte en herstelverlof kunnen ook positief zijn. Je ontdekt bijvoorbeeld dingen, waar je anders aan voorbij holt; je hebt tijd om na te denken en zogenaamde zekerheden eens in vraag te stellen; je bent gedwongen om de tijd te doden, je fantasie de vrije loop te laten en creatief te dromen…

Het resultaat van dit alles is, dat deze blog er stilaan anders zal beginnen uitzien. Na anderhalf jaar spraakmaker te zijn in Vlaanderen, is het tijd om op te frissen!

Ik deed namelijk twee vaststellingen:

1. Deze blog staat of valt met mij. De afhankelijkheid van één persoon, is funest.

2. De inhoud is te eng. In het verleden kreeg ik al opmerkingen van nochtans trouwe lezers dat ‘het altijd over politiek ging’ of ‘altijd over de pers’ en ‘wie daar niet midden in zit, heeft daar weinig aan’.

Wat is mijn conclusie?

Ga door met lezen van "Meegaan met de tijd"

Ik kom terug!

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 19 May 2007 00:00:00 +0200

Hoe stoer we ook ‘Ja!’ gillen, wanneer de natuur ‘nee’ zegt, moeten we de duimen leggen. Of er zelf bij gaan liggen..

Het kan de sterksten onder ons overkomen. Plots was het daar, op die vrijdagnacht: een hevige koortsaanval die ondanks hele batterijen Perdolan drie dagen ongewijzigd bleef. Toen daalde de koorts. Een beetje. Uiteindelijk ging ze helemaal weg.

Genezen? Ja. Maar zoveel energie verbruikt om te overleven,... en een zo ongelijke strijd uitgevochten van een zwak en ondertussen ondervoed lichaam tegen een alles verterende koorts, dat alleen rust tot beterschap kan leiden.

Koorts is geen ziekte, maar een signaal. Meestal van een infectie. Van welke? Ach,… om dat te achterhalen is wellicht eerst een autopsie nodig en daarvoor acht ik het nog even te vroeg.

Hoe dan ook, het gaat beter. Ondanks mijn quasi delirium en mijn totale verzwakking heb ik toch ook genoten de voorbije weken.

Genoten, van de blijdschap van mijn zoon en schoondochter bij de geboorte van mijn vierde kleinkind, hun dochter Flore (54 cm, 3.950 kg, blond haar, karaktervolle snoet, nog net geen tandjes).

Genoten, van de intense beleving van een Eerste Communie door mijn oudste kleinkind, Niels. Het jongetje dat ik sinds vorige week ‘Meneer’ noem, want zo’n stap is klein voor de mensheid, maar een reuzesprong in een jongensleven.

Genoten, van enkele boeken waar ik anders nauwelijks toe kom om ze te lezen. Ik heb ontdekt wat voor holle prutsers Brusselmans en Lannoye, Aspe en Deflo wel zijn in vergelijking met de eenvoudige volksjongen Louis Van Dievel. Geen naam om in de internationale literatuur mee door te breken, maar verrek, zijn roman De Pruimelaarstraat staat op de eenzame hoogte van Marquez’ Honderd Jaar Eenzaamheid. Een vorige roman De Man Die Naast Zijn Schoenen Liep, kent zijn weerga niet in Vlaanderen.

Als Louis, die op 18-jarige leeftijd thuis wegliep om op eigen kracht universitaire studies af te ronden, Lou Demons zou heten en in het Engels schreef dan hoefde hij al lang geen anonieme VRT-journalist meer te zijn en kon rijkelijk van zijn auteursrechten leven, ergens in Beverly Hills. Laat ons nu in Vlaanderen maar eens ophouden met een drooggeschreven Geeraerts elk jaar tegen de Boekenbeurs te blijven uitmelken, maar gewoon onder de kerktoren van het dorp topkwaliteit durven ontdekken. Louis Van Dievel, dus!

Genoten, vooral ontroerd ten slotte, door jullie tientallen mails en de reacties op deze blog. Ik kan niet ontkennen dat het deugd doet, na enkele weken in een geestelijk niemandsland te hebben vertoefd, plots vast te stellen dat je gemist werd, dat volslagen onbekenden bekommerd om je zijn.

Mijn oprechte dank daarvoor. Maar toch vraag ik nog even geduld. Ik verschuil me daarvoor achter de mooie, pakkende zin van Jade: “Neem uw tijd, Luc. Je hebt al voorsprong genoeg…”

Helaas heb ik nog even tijd nodig. Tijd om terug op volle kracht te komen. Tijd om de immense achterstand in te halen (mijn beroepsbezigheid is nu eenmaal prioritair aan deze blog). Tijd om terug op de actualiteit in te kunnen pikken. Tijd om vooral nieuwe dossierkennis op te bouwen en die actualiteit met voldoende, gecontroleerde, achtergrondkennis te becommentariëren.

Maar wees gerust: ik kom terug, ja, ik kom terug!

Als jullie allen zo luid 'Ja' roepen, kan de natuur niet blijven 'nee' zeggen...

Vissen, vissen in de vijver

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Sat, 28 Jan 2006 00:00:00 +0100

Gisteren namiddag kwam er telefoon van Jürgen Verstrepen, het enfant terrible van de Vlaamse (radio-)journalistiek. Aanbeden door sommigen, verguisd door anderen, gevreesd door velen.

Eigenlijk is hij een bescheiden, haast verlegen, jongetje van 40 die heel beleefd en leergierig luistert naar wie echt iets te vertellen heeft. Tot op het ogenblik dat het rode lampje begint te branden en hij de micro ruikt. Dan breekt het journalistieke beest in hem los en is er geen heilig huisje meer veilig.

Jürgen is ook een stadsgenoot van me. Hij groeide op in een wijk die ooit nog door mijn oom-landmeter verkaveld werd en waar ook de journalisten Jan Rummens en Marc Uytterhoeven hun jeugd doorbrachten.

Niet, dat dit moet een band scheppen, maar ik heb altijd veel bewondering gehad voor de manier waarop Jürgen Verstrepen alle afspraakjes om potjes dicht te houden, aan zijn laars lapt. Ik heb ‘m altijd gewaardeerd omdat hij bewust zijn eigen weg gaat, en dat is meestal een weg die over glasscherven loopt. Een journalist zoals hij had zich heel gemakkelijk kunnen nestelen in een veilige omgeving om tot aan zijn pensioen radio te maken, maar dat had hem zijn ziel gekost.

Ik ben het niet altijd met hem eens, maar dat is juist het mooie: iemand waarderen ‘ondanks’ en niet ‘omwille’.

Jürgen is ook vanaf het eerste uur abonnee-lezer geweest van AN AchterhetNieuws. Logisch, zal je zeggen. Iemand die van journalistiek zijn beroep heeft gemaakt en daar elke dag bewust mee bezig is, wil toch weten wat er reilt en zeilt in zijn sector! Een huisdokter leest toch ook de Artsenkrant!

Zo logisch is dat niet. AN AchterhetNieuws is een nichemagazine dat de achtergronden belicht van de persmedia, maar op De Standaard en op de VRT hebben ze er nog nooit van gehoord. Iets wat me dan eigenlijk ook weer niet verwondert...

Omdat Jürgen zijn mediakennis wilde gebruiken om de sector te helpen, koos hij de politieke weg. Ook daar sloot hij niet aan bij een van de partijen die al jaren kansen onbenut laten of deals sluiten met mediabazen. (Zelfs de huidige overheid kent niet eens de kleine lettertjes uit het contract met Tony Mary!). Neen, Jürgen Verstrepen verkoos zich als onafhankelijke aan te sluiten bij een political niet-correcte partij.

Het gevolg is, dat hij geen moment rust meer kent en overal door iedereen aangeklampt wordt, maar... altijd stiekem.

Enkele maanden geleden zat ik met hem in een brasserie op de Grote Markt, er kwam een oude schoolvriend van hem binnen en die deed alsof hij hem niet herkende om toch maar niet in het publiek een handje te moeten drukken. Ik durf wedden dat hij ‘m ’s avonds gebeld heeft om zich te verontschuldigen, omdat “dat hij zich dat niet kon permitteren”.

Jammer voor het complex van die man, eigenlijk. Mij zal het worst wezen wat anderen van me denken. Ik wil best met Jürgen Verstrepen in ’t café zitten, zoals ik dat ook met Noël Slangen, Caroline Gennez of Eddie Plackaert zou durven. Zelfs voor hen zou ik me niet schamen. Etienne Vermeersch is een ander paar mouwen, er zijn grenzen aan zelfkastijding.

Goed, Jürgen belt mij dus gisteren voor een telefonisch interview op zijn talkradio ZwartofWit Podcast. Er is de laatste weken nogal wat gebeurd in medialand en hij wil er mijn mening over horen. Het privé-leven van politici dat breed uitgesmeerd wordt tot een interview met hun moeder toe, een televisie-interview in Ter Zake dat wordt overgedaan omdat het gesprek de eerste keer uit de hand gelopen was, de inmening van politiek in onze dagbladen, de ongeloofwaardigheid van de pers,...

Het werd een stevige babbel. Je moet er zondagavond maar eens naar luisteren via www.jurgenverstepen.be en daar download je de podcast of je beluistert de stream.

Natuurlijk wilde hij ook meer weten over het openingsartikel van het volgende nummer van AN AchterhetNieuws ‘Monument van Vlaamse Dagbladpers te koop’. Hij was niet de enige. De voorbije dagen is er vanuit een bepaalde hoek al hysterisch en paniekerig gebeld, gefaxt, gemaild... om daar meer over te vernemen. Tientallen en tientallen telefoontjes kwamen binnen bij mij en bij de hoofdredacteur. Vanuit het buitenland toe! Er werden stromannen op ons afgestuurd, er werd gevleid en gedreigd...

Het leuke was, dat sommige mensen ons in hun paniek informatie verschaften waar we niet eens naar gevraagd hadden (lol)! Maar voor de inhoud van dat artikel moeten ze allemaal, ook Jürgen Verstrepen, wachten tot dinsdag als het nummer verschijnt. Tenzij een van de dreigementen wordt uitgevoerd, namelijk een publicatieverbod van de kortgedingrechter.

Maar, zelfs in het nauw gedreven, kan niemand zó dom zijn om dàt risico te nemen! Want nieuws kruipt immers waar 't niet gaan kan...

Lichtblauw op straat

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Mon, 08 Aug 2005 00:00:00 +0200

Was recent nog in Tilburg. Een lezing gegeven over correct taalgebruik in dagelijkse communicatie en daarna in het stadscentrum een stukje gaan eten. Parkeren is er, net zoals bij ons, een probleem. Parkeergarages zijn er wel, maar – ook net zoals bij ons – veel te duur. De stroken op straat zijn onderverdeeld voor, volgens mij, vijf groepen: gehandicapten, bewoners, vergunningshouders, kort- en langparkeerders. Niet echt discriminatie, maar toch het begin van gettovorming. Ze hebben nog net geen aparte parkeerplaatsen voor holebi’s, donkerhuidigen, cannabisgebruikers, regelneven, relnichten, onderwijzers en volkstuinspitters.

Ga door met lezen van "Lichtblauw op straat"

Zonder taks en zonder stempel

nospam@example.com (Luc van Balberghe) — Wed, 03 Aug 2005 00:01:00 +0200

De naam van deze weblog zegt het zelf: vrij. Hier kan (bijna) alles en moet er niets. Deze eerste posting gaat over niks bijzonders, behalve over wat mogelijk nog komt. Informatie, commentaar, bedenkingen,... bij de dagelijkse actualiteit. Achtergronden waar journalisten niet (meer) (mogen) over schrijven. Niet dé grote Waarheid, maar mijn kleine waarheid. Vooral mijn twijfels ook. Het belangrijkste is dat we blijven nadenken over wat rond ons gebeurt. En dan mogen we de bal al eens misslaan. Nooit geschoten, is altijd naast de roos.

Tracht vooral niet me in een hoek te duwen, want ik hoor in geen enkele hoek thuis. Ik ben niet links, niet rechts, niet averechts. Ik gun iedereen zijn of haar opvatting, maar heb wel de pest aan kortzichtige, onverdraagzame mensen - aan welke kant ze zich ook bevinden. Ik sta open voor argumenten die doordacht zijn. Ze mogen fout, zelfs demagogisch zijn, maar de houding 'Ik zeg het omdat het zo is en het is zo omdat ik het zeg' is niet aan mij besteed.
Ik ben geen kameleon die om de haverklap van kleur verandert, maar ik ben een bonte pauw die van alle kleuren een beetje heeft.
Ik kom uit een Vlaams en christelijk gezin, waar me geleerd werd te geven om en aan de minderbedeelden in onze maatschappij, respect op te brengen voor onze natuur en die van de volgende generaties, breed te denken en geen doctrine aan te kleven zonder dat ze voldoende onderbouwd is. Verder ben ik opgegroeid met een zekere orde, regelmaat, discipline en duidelijke afspraken. Dit alles heeft me geholpen te worden wie ik ben en hoe ouder ik word, hoe meer ik er het belang van inzie.
In welke partij hoor ik dan thuis? In elke partij (h)erken ik wel iets, maar geen enkele kan me helemaal overtuigen.
Mijn stemgedrag? Ik kies bewust voor ménsen, ongeacht hun partij.
Nog verder geïnteresseerd? Kom dan elke dag eens kijken of er iets nieuws staat en zeg het voort.
Weet je 't beter? Loop dan rustig achter je vlag aan, maar kom niet klagen als je - verblind door oogkleppen - in een str... trapt.